philiciana.com : เวบรีวิวนิยาย by ฟีน่า

ริมคลองรัก จักรา

 

 

ริมคลองรัก  จักรา

 

ผู้หญิงมีมากมายกับไม่คิดจะรัก ต้นรักที่อยากจะปลูกก็เลยดูขาดๆ เกินๆ ทั้งที่รดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยเป็นอย่างดี แต่เมื่อลงหลักปักใจไปแล้วฉัตรก็ไม่อาจถอนต้นรักคืนจากริมคลองของหัวใจได้เลย แม่สาวน้อยตัวแสบอย่าง    สิระสาทั้งดื้อตาใส ใจร้าย และสร้างวีรกรรมมากมายจนฉัตรไม่อาจถอนใจจากเธอได้เลย ไม่ว่าจะเกิดอะไร   เนิ่นนานเพียงใด เขาก็จะรอ

 

เห็นก็รู้ ดูก็เข้าใจว่าหน้าใสๆ แถมเป็นนักเรียนนอกแบบนั้นมีหรือพ่อหนุ่มหน้าหยกอย่างฉัตรจะเอาถ่านได้สักแค่ไหน แล้วทำไมเขาจึงไม่เลิกคิดจะเอาตัวมาพัวพันกับเธอหนักหนา ก็แค่บ้านใกล้เรือนเคียงที่ไม่อยากจะให้ใกล้กันขนาดนี้สักหน่อย แต่ไม่ว่าสิระสาจะดื้อ พยศกับผู้ชายมาดดีอย่างฉัตรสักแค่ไหน ก็เหมือนเขาจะมีสายตาให้แค่ความระอาใจในความเด็กไม่รู้จักโตของเธอเสียที

 

กว่าจะรู้ตัวอีกทียัยเด็กแสบอย่างสิระสาก็กลับกลายเป็นผู้หญิงที่ฉัตรปักใจ แต่จะเปิดเผยมากก็จะกลายเป็นว่ากินเด็ก แต่จะให้เก็บไว้ในอกก็กลัวจะระเบิดออกมา หากความรู้สึกที่ซ่อนไว้ไม่มิดก็ส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างกัน เมื่อความเปราะบางในบางสิ่งของครอบครัวสิระสาทำให้ความรักต้องถูกพรากให้ไกลกัน แต่ฉัตรก็ไม่หวาดหวั่นต่อสิ่งใด ระยะทางหรือเวลาที่ห่างกัน หรือแม้แต่ตัวของสิระสาที่อาจเปลี่ยนไป เพราะในยามที่เธอต้องการเขาที่สุดก็คือให้เขาไปเป็นพ่อของลูกชายเธอ

 

เมื่อเวลาที่สิระสาต้องการฉัตรแต่เขากลับมาไม่ถูกเวลา สิบปีที่รอคอยคงต้องถึงเวลาที่เธอจะต้องทำทุกอย่างให้มันเป็นในทิศทางที่ควรเป็น ฉัตรจะต้องก้าวเข้ามาเป็นสามีของเธอเสียที แต่เรื่องมันไม่ได้ง่ายดายหรือจบลงอย่างอ่อนหวาน เพราะความลับบางอย่างที่สิระสาไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรกับมันดี ได้แต่เดินหนีมันอยู่ร่ำไป

 

ถึงตอนนี้สิระสาจะได้ชื่อว่าเป็นแม่คน หากแต่ความคิดอ่านหลายอย่างของเธอก็ยังแสนซื่อจนเกินไป จนในบางครั้งฉัตรก็ดูเหมือนไม่มั่นใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างกันมันเป็นความรักจริงหรือเปล่า หรือมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ต้องการยื้อความสัมพันธ์นี้เอาไว้ เมื่อยามใดที่มีปัญหาเดิมสิระสาคนเก่งจะกลายไปเป็นเด็กน้อยผู้ไม่อาจเด็ดขาดกับงูพิษที่พร้อมจะแว้งกัดเธอได้ตลอดเวลาเพียงเพราะว่ารักและสงสาร

 

สิระสารู้ดีกว่าเธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกเลย กลายครั้งที่เธอเผลอทำให้คนรอบข้างเสียใจ ก็คงเพราะเธอไม่ต้องการให้ใครต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่เธอเผชิญ ยิ่งรักก็ยิ่งต้องพยายามป้องกันคนที่รักไม่ให้เดือดร้อนจนเธอหลงลืมไปว่าเธอเป็นแค่เพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ไม่สามารถทำทุกอย่างที่ใหญ่เกินตัวได้ และทุกอย่างก็ส่งผลแต่ความรักที่เปราะบาง ต้นรักที่เผชิญความเปลี่ยนแปลงจนเหมือนใกล้จะตายเข้าไปทุกวัน ถ้าไม่เพราะฉัตร รักเดียวที่มั่นคงในใจเขาก็คือเธอ สิระสาก็ไม่รู้เลยว่าเธอจะทำเช่นไรกับโลกที่แสนโหดร้ายเช่นนี้ ถ้าฉัตรสงสัยว่าเธอรักเขาหรือไม่ สิระสาก็ตอบได้เพียงคำว่ารัก วันแรกที่รักเป็นเช่นไร วันนี้ก็ยังรักคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

 

คอมเม้นท์ส่วนตัวนะคะ

 

หลังจากเคยอ่านผลงานอย่างพรานล่าเนื้อของนักเขียนไป ก็ถือว่าผลอยู่ในระดับหนึ่ง เมื่อมีผลงานใหม่เราก็เลยยังคงติดตามอ่านกันอยู่ว่าเรื่องที่สองจะเป็นอย่างไร จะดีขึ้นกว่าจากที่บ่นหรือเปล่า  แต่ที่เหมือนเดิมคือตัวพระเอกยังคงเป็นพระเอกแนวกินเด็ก โคแก่กับหญ้าอ่อนอะไรทำนองนั้นนะคะ  ส่วนใหญ่แล้วนิยายแนวนี้       ฟีน่าจะค่อนข้างมีความลำเอียงเยอะอยู่เป็นทุนเดิม

 

ตอนแรกเห็นชื่อริมคลองรัก เราก็คิดถึงพวกคลองแถวอัมพวา หรือตลาดๆ ร้อยปีอะไรแถวๆ นี้นะคะ แต่เอาเข้าจริงเนื้อเรื่องไปเกิดเสียแถวถิ่นโคราชกันเลย พระเอกเป็นนักเรียนนอกที่กลับมาเมืองไทย มาดูแลทรัพย์สมบัติของครอบครัว แต่ความที่ทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนไปนาน หลายๆ อย่างจึงต้องปรับตัวค่อนข้างมาก แค่เรื่องในครอบครัวก็ดูยุ่งเหยิงพอประมาณ พี่สาวคนโตที่ห่างจากเขามาก พี่ชายคนละแม่ที่พี่สาวแท้ๆ เกลียดเข้าไส้  บ้านใกล้เรือนเคียงที่เหมือนจะไม่เป็นที่พอใจของพี่สาว แม้ไม่ถึงกับขมิ้นกับปูน แต่อย่าใกล้กันไว้จะดี หากห้ามเท่าไรเขาก็ไม่เคยคิดว่าเพื่อนบ้านจะไม่น่าคบหา ยกเว้นก็แต่เด็กสาวคนนั้น คนที่เหมือนจะไม่ชอบเขาอย่างไรเหตุผล แต่เขาเองก็บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร น่าจะออกไปทางหมั่นไส้ความแก่แดดแก่ลมของแม่เด็กน้อยคนนี้เสียมากกว่า แต่ไม่รู้เพราะอะไรความแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น เด็กตัวแสบกลับเป็นคนที่เขาคิดถึงเป็นประจำ จนรู้ตัวแล้วว่ากำลังมีใจให้เด็กที่อายุน้อยกว่าขนาดนั้น งานนี้จะทำอะไรต้องคิดถึงคำว่าผู้เยาว์เอาไว้ให้มั่น แต่ความลับมันไม่มีบนโลกใบนี้ ต้นรักที่ริจะไปปลูกบนริมคลองบนคนอื่นก็แทบถูกถอนทิ้ง และเริ่มเป็นสัญญาณอันตรายว่าจะมีอะไรมากมายเกิดขึ้นหลังจากนี้ แล้วก็เป็นเช่นนั้น รักที่ไม่ถึงกับเลิกรา แต่ก็ไม่ได้อย่างที่ต้องการ การรอคอยสิบปีถึงแม้จะเป็นความผูกพันที่เขาต้องการแต่กลับไปไม่ถึงที่หวังไว้ ความลับของนางเอกและลูกชายที่เขาเป็นแค่พ่อแต่ในนามแล้วพ่อจริงคือใคร แล้วคนที่รักจะมีแค่เขาเพียงแค่คนเดียวหรือเธอหมดใจไปนานแล้ว ไม่งั้นเธอคงกลับมาทวงสัญญาที่เคยให้กันไว้เนิ่นนานแล้ว ไม่ใช่ในตอนนี้ ตอนที่มีคำว่าผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องโดยไร้คำว่าหัวใจ

 

เอาเป็นเรื่องนี้ความเป็นโคแก่ก็ยังทำให้ทุกอย่างดูดีอย่างที่สุดค่ะ พระเอกอย่างฉัตรเป็นคนที่ไม่ได้ดีเลิศไปทุกอย่าง เพราะเขาก็มีอะไรที่ไม่น่ารักบางประการ อย่างที่ตอนแรกหลงละเมอไปกับนางรำคนสวย แต่พอมาเห็นตัวจริงที่ไม่แต่งหน้าของนางเอกก็ออกอาการผิดหวังว่า ไม่สวยแบบเมื่อคืนแถมยังผิวคล้ำอีก เขาไม่ชอบผู้หญิงผิวสีนี้สักหน่อย คือทีเมื่อคืนหลงรูปสุดๆ แต่ก็เป็นอะไรที่ไม่ได้ทำให้พระเอกถูกปรับให้สอบตกในฐานะโคแก่ตกมาตรฐานนะคะ เพราะความรักที่เขามีให้นางเอกจัดว่าเต็มเปี่ยม แม้จะถูกแยกให้ห่างกันแต่เขาก็เต็มใจรอคนที่เขารัก จะนานแค่ไหน กี่ปีเขาก็รอได้ แค่ขอให้เธอพร้อม ให้ถูกจับไปเป็นพ่อของเด็กคนหนึ่งก็เป็นได้เพราะเธอบอกว่าเด็กคนนี้คือลูกเธอ ไม่ปริปากตำหนิหรือคิดจะหนีจากชีวิตนางเอกเลยสักครั้ง ไม่เคยมีเลยความแบบนั้น มีความมั่นคงในตัวเขาเองที่ไม่เปลี่ยนไป สิบปีที่รอคอย จะให้คอยอีกแค่ไหนก็คอยได้ รางวัลใจคนคอยนี้ตกเป็นของพระเอกในเล่มนี้ได้เลยค่ะ

 

แต่กับนางเอกต้องบอกไว้ก่อนเลยว่า ฟีน่าจะมีความไม่ชอบส่วนตัวกับนางเอกอย่างกุ๊กไก่นะคะ คือนางเป็นเด็กสาวที่แก่แดดแก่ลม ซึ่งบางอย่างมันก็ดีเพราะนางจะเป็นคนที่เอาชีวิตรอดบนโลกที่แสนโหดร้ายนี้ได้ ความงก เค็มและดิ้นรนทุกอย่างเป็นจุดเด่นของนางเอก ฐานะของเธอไม่ได้ยากจนแต่รู้จักการใช้ชีวิต เพียงแต่บางคำพูดของนางเอกฟีน่าว่ามันเยอะไป ปากไวมาก มากจนบางครั้งไม่ค่อยมีมารยาทสักเท่าไร  โดยเฉพาะกับพระเอกค่อนข้างเยอะกว่าใคร ครั้งหรือสองครั้งพอว่า แต่เหมือนนางจะทำบ่อยจนเป็นนิสัยที่ไม่น่ารักเอาเสียเลย   และที่ฟีน่าค่อนข้างไม่ค่อยโอเคกับนางเอกที่เวลาตัวเองผิด ไม่ค่อยคิดจะขอโทษ ไม่รู้เพราะจะกลัวเสียฟอร์มหรือกลัวหน้าแตกอะไร แต่แทนที่จะกล่าวคำขอโทษกลับเฉไฉไปทางอื่นกลบเกลื่อนสิ่งที่ตัวเองเข้าใจผิดเสียนี้ ไม่น่ารักจริงๆ คำพูดประชดประชันอีก บางอย่างบางเรื่องก็เกินไป อย่างตัวพระเอกเขาจะอ่อนไหวกับการเข้าห้องน้ำที่ไม่สะอาด เธอก็เหน็บแนมว่าเป็นผู้ดงผู้ดีอะไร นี้ขนาดญาติดีกันประมาณหนึ่งแล้วนะเนี่ย ยังพูดกระทบกันอีก ต่อให้ไม่จริงจังแต่เด็กสิบเจ็ดสิบแปดพูดออกมาไม่โอเคมากๆ ตัวฟีน่าก็เป็นคนที่ไม่ซีเรียสกับที่นอนแต่ห้องน้ำค่อนข้างจะเยอะเสียหน่อย ถ้าเป็นแบบก็คงไม่วายถูกเหน็บว่าเป็นผู้ดีเหมือนคุณฉัตรแน่เชียว คนเราแต่ละคนไม่ได้มีขีดความอดทนที่เท่ากันสักหน่อย แล้วคุณฉัตรเขาไม่ได้พูดจาอะไรที่จะดูถูกต่อหน้า อาจจะมีสีหน้าหรือการกระทำที่ขับรถกลับไปเข้าห้องน้ำที่บ้าน แต่ไม่น่าจะต้องมาพูดจาที่ทำให้ตัวเองเป็นเด็กนิสัยไม่ดีเลย

 

เรียกได้ว่ากุ๊กไก่เป็นนางเอกที่ฟีน่าไม่โอเคค่อนข้างมากคนหนึ่ง หลายครั้งหลายคราที่ความใจร้อน ปากไว คิดเองเออเองของเธอทำให้เกิดเรื่องราวอะไรเยอะ เธอบอกว่ารักคุณฉัตร แต่กลับทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิง การเถียงคำไม่ตกฟากก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง บางเรื่องก็ไม่น่าเชื่อว่านางเอกจะคิดได้แบบนี้ อย่างตอนที่ถูกลวนลามแล้วโดนกระชากไปจูบ พระเอกก็หลงดีใจว่าเมียจำได้ แต่เปล่าเลย นางจำไม่ได้ แต่ถูกยอมให้เขาจูบแบบดูดดื่มขนาดนั้นกะว่าให้ผู้ร้ายมันเคลิ้มแล้วค่อยเอาคืน คือไม่ใช่แล้ว นางจะสามสิบแล้วคิดแบบนี้เนี่ยนะ สมควรที่ถูกพระเอก เทศนาไปยกใหญ่ว่าผู้ชายน่ะมันจะยิ่งคิดเอาว่าอ่อย ยอมให้ ก็จริงที่ว่าผู้ชายมันอาจจะผ่อนความระวังตัวขึ้นแต่ไม่ใช่ว่าจะไปทำแบบนั้นแล้วจะรอดได้ สมแล้วที่พระเอกมองว่านางเอกคิดอะไรตื้นๆ ไม่สมกับเป็นแม่คน เป็นนักธุรกิจเลย คือมันขัดแย้งกับอาชีพของเธอมาก  จะเป็นนักธุรกิจหญิงที่เก่งกาจแบบที่บอกก็ต้องคิดอะไรให้ลึกซึ้งกว่านี้ นางเอกเหมือนเด็กอายุสิบเจ็ดมากเกินไป ไม่โตไปตามวัยเลย พอพระเอกตักเตือนก็เถียงฉอดๆ ไม่คิดว่าตัวเองทำผิดอีก ไม่เคยรู้สึกเลยว่าสำนึกผิดว่าตัวทำอะไรผิดพลาดสักอย่าง นี้หรือคนเป็นแม่คน มันต้องคิดให้มากกว่านี้ ลึกกว่านี้ และอีกอย่าง นางเอกไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเลยว่าเธอรักพระเอกแบบที่พระเอกรักเธอ มีปัญหาอะไรก็วิ่งหนี แม้จะบอกว่าเป็นการกันพระเอกให้ออกจากปัญหาที่เธอเป็นคนพามา คือมันไม่ได้ง่ายขนาดจะหนีไปแล้วมันจบสักหน่อย ไม่แปลกใจเลยที่พระเอกตัดพ้ออย่างน่าสงสารว่าเธอรักเขา เหมือนที่เขารักเธอบ้างไหม ให้เขารอนานเท่าไรเขาก็รอ ไม่เคยปริปากถามถึงสิ่งที่เธอทำสักอย่าง ให้ไปเซ็นเป็นพ่อเด็กคนหนึ่งเขาก็ทำด้วยความเต็มใจ แต่ไม่เคยมีคำอธิบายจากปากเธอว่าเด็กเป็นลูกเธอได้อย่างไร 

 

นางเอกจึงค่อนข้างเห็นแก่ตัวที่ใช้ความรักของพระเอกทำทุกอย่างที่เธอต้องการ จะโทษว่าเพราะเขาไม่มาหา ไม่ทำตามสัญญาก็ไม่ใช่ เขาไม่รู้อะไรหลายๆ อย่าง พอถึงช่วงนางเอกสติหลุดจากทุกอย่างเพราะความเครียดที่แบกไว้โดยไม่ปริปากบอกใคร ทำไมพระเอกก็ต้องเป็นคนที่เหมือนโทษตัวเองอีกว่า ไม่อดทนกับเธอมากกว่านี้ ไม่เข้าใจว่าเธอต้องเจออะไรมาบ้าง  คือพระเอกอาจจะผิดที่ใส่อารมณ์แต่ตอนนั้นถ้านางเอกบอกความทุกข์ในใจเธอให้กับคนที่เธอรักขนาดนั้นและรู้ว่าเขารักเธอมาก มันก็คงไม่เป็นแบบนี้ อย่าใช้คำว่ารักจนไม่อยากให้เขามาเดือดร้อนด้วย เพราะดูๆ  แล้วนางเอกเหมือนกับที่พระเอกบอกทุกอย่าง มีงูพิษวิ่งเข้าบ้าน แทนที่เธอจะเรียกให้คนมาช่วยจับไป เธอกลับไม่ทำ เอาแต่อุ้มลูกวิ่งหนีตลอดเวลา จะบอกว่าสงสารงูพิษ แล้วไม่สงสารตัวเองที่ต้องจมอยู่กับความหวาดกลัวจนตัวเองและลูกสติแตกหรือไง ใครจะมาช่วยก็ปฏิเสธ ดื้อรั้นจนที่สุดมันร้ายแรงกว่าที่ควรเป็น แถมพอจะมีคนมาจัดการกับงูพิษยังจะไปหงุดหงิดใส่เขาอีกว่าทำแบบนี้ทำไม ถึงจะร้ายแต่เขาคือญาติ แล้วญาติของเธอเคยคิดว่าเธอเป็นญาติกันหรือเปล่า ริจะมีจิตเมตตาก็ทำแต่พอดี โดนเล่นทางจิตวิทยาจนโรคเครียดถามหายังจะใจดีแบบแปลกๆ อีก นางเอกเป็นคนที่คิดตื้นๆ มาก มีความเป็นเด็กสูง สูงจนไม่น่าเชื่อว่าทำไมคนที่ผ่านเรื่องมาเยอะขนาดนั้น น่าจะมีความคิดได้มากกว่านี้ กลับหยุดความคิดของตัวเองเป็นเด็กน้อยตลอดเวลา  จนฟีน่าส่ายหัวและระอาใจกับนางเอกอย่างกุ๊กไก่กันเลยทีเดียว ถ้าไม่มีสามีแบบคุณฉัตร นางคงได้ไปอยู่ในโรงพยาบาลบ้าสักวัน

 

เรื่องนี้สำนวนก็อาจจะแปลกๆ สำหรับฟีน่าเหมือนเดิมนะคะ แต่ดีขึ้นว่าพรานล่าเนื้อ หากยังเล่าเรื่องแบบไปเรื่อยๆ อืดๆ ยิ่งช่วงแรกนี้ เป็นช่วงที่สลับอดีตกับปัจจุบันบ่อยๆ จนต้องตั้งสติว่าตกลงฉากนี้คือช่วงไหน เนื้อเรื่องโดดๆ ไปบ้างแต่ไม่มาก อ่านไปอาจจะไม่ค่อยเข้าใจเพราะระอากับนางเอกเลยสารภาพว่าอ่านข้ามๆ เลยค่ะ มาทำให้ช่วงท้ายออกอาการเอ๋อไปเลยว่า ตกลงสองคนนี้เขาไปคู่ผัวตัวเมียแบบจริงจังในด้านพฤตินัยกันตอนไหน ต้องย้อนมาอ่านถึงได้เก็ทว่าอ๋อตรงนี้เอง มิน่าละช่วงที่นางเอกบอกว่าใครหาว่าสามีเธอเป็นเกย์ไม่จริง เธอยืนยันได้ ตอนนั้นก็แปลกใจอยู่นิดๆ แต่ได้คำเฉลยแล้วว่าเป็นอย่างไร

 

คือถ้าใครชอบพระเอกแสนดี เสียสละให้นางเอก รักนางเอกมาก มากจนสงสารและเหนื่อยแทนว่า ไปริอ่านปลูกต้นรักบนริมคลองของคนอื่นก็ยังนี้ละต้องอดทนนะรักเขาเข้าไปแล้วด้วย เอาใจห่างๆ อย่างห่วงๆ เพราะเจ้ไม่ฟินไปกับยัยกุ๊กไก่ตัวแสบแล้ว แต่ตัวคุณฉัตรจัดว่าเป็นสามีแห่งชาติที่มีแต่รักและรัก เข้าใจเมีย ไม่เคยทำอะไรให้เมียน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกแย่ ถ้าพระเอกไม่ดีจริงคงจะหนีหน้าไปตั้งแต่ถูกลากไปเป็นพ่อเด็กแบบงงๆ แถมกลับมาเจอก็มีข่าวลือว่าเมียท้องคนที่สอง น่าฉงนใจว่าท้องได้ไงตอนไหน ลูกคนแรกก็ยังไม่รู้ คนที่สองก็ยิ่งไม่รู้อีก หาผู้ชายแบบนี้ยากมากที่จะรักจนมองอะไรข้ามผ่านขนาดนี้

 

ส่วนลูกชายนางเอก ฟีน่าไม่ได้เป็นสายรักเด็กมาก ยิ่งเด็กแก่แดดด้วย ก็ไม่ค่อยจะแนวเท่าไร แต่เด็กเป็นผ้าขาว เขาถูกจับให้แต่งเติมสีอะไรก็เป็นแบบนั้น  ดีที่ได้พระเอกมาเป็นพ่อ เพราะเขาก็ต้องมานั่งสอนนางเอกให้เข้าใจว่าลูกชายไม่ได้อยากถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำแบบนั้น เขาอยากอยู่กับพ่อแม่ แม้เธอจะบอกว่าถ้าไม่ทำแบบนั้นจะให้ทำอย่างไร เธอก็ต้องทำงาน เขาก็ทำงาน จะให้ลูกมาอยู่ที่ทำงานคงไม่ดีแน่ อย่างน้อยไปอยู่โรงเรียนประจำก็ยังมีเพื่อน ได้เรียนได้เล่น ไม่รู้ซินะคะ ฟีน่าว่านางเอกก็เป็นแม่คนแบบแปลกๆ อีกนั่นละ  จนพระเอกต้องจัดการสมดุลระหว่างลูกและการทำงานให้อีก สรุปคือฟีน่าก็ไม่ประทับใจในตัวนางเอกเช่นเดิม แน่นอนว่าเธอรักลูกคนนี้ ไม่งั้นคงไม่เอามาเลี้ยงโดยไม่สนใจว่าใครจะครหาว่าท้องกับใคร แต่ตรรกะนางเอกเพี้ยน ประหลาดและไม่โตพอจะดูแลชีวิตเด็กคนหนึ่งได้เลยมั้ง  เธอต้องทำงาน ต้องพาธุรกิจของครอบครัวไปให้รอด แต่มันก็คงเป็นความจริงที่ว่าผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้เก่งจนทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบได้ แต่เธอคิดว่าทำได้จนไม่เคยคิดจะออกปากให้ใครเข้ามาช่วยเหลือ ถ้าไม่เพราะมีพระเอกเข้ามา ก็ไม่รู้ว่านางเอกจะดำเนินชีวิตแบบขาดๆ เกินๆ นี้ไปอีกนานแค่ไหน หรือไม่ก็สติหลุด เป็นโรคจิตกันไปข้างหนึ่งก็เป็นได้

 

บ่นมากระบุงโกย สับนางเอกเละขนาดนี้ เอาเป็นว่าส่วนตัวฟีน่าไม่ค่อยแนวนางเอกแบบนี้แล้วกันนะคะ แต่ตัวพระเอกถือว่าไร้ที่ติเลยแล้วกัน เจอนางเอกสุดติ่งขนาดนี้เข้าไป มันก็มีเหตุผลหลายๆ ที่บอกว่าทำไมนางเอกเป็นแบบนี้ เป็นเด็กที่อยากจะโตเพื่อดูแลครอบครัว เป็นเด็กที่เก็บกดนิดๆ ที่ทั้งรักและเกลียดญาติสาวของตัวเองจนทำอะไรไม่ได้ต้องยอมร่ำไป หรือความเครียดที่รุมเร้าและการฝืนแสดงออกว่าแกร่งหากข้างในกลับอ่อนไหวที่สุด ซึ่งมันก็มีเหตุผลพอควร แต่ฟีน่าไม่ค่อยประทับใจในตัวเธอเสียเยอะกว่า ดังนั้นริมคลองรักไม่ค่อยแนวเลยค่ะ ขอผ่านเลยไปแล้วกันนะคะ และขอพิจารณาเล่มถัดไปก่อนแล้วกันว่าจะมาในรูปแบบไหนอีก ถ้าเป็นแบบริมคลองรักอีก ก็คงจะไม่ไหวนะคะ  ใครชอบพระเอกแสนดีและทุ่มเทเพื่อนางเอกแบบสุดๆ ก็อาจจะแนวกับเล่มนี้ได้นะคะ แต่ฟีน่าชอบพระเอกและนางเอกที่ทุ่มเทเพื่อกันและกัน จับมือกันฝ่าฝันอะไรไปด้วยกัน และชอบตัวละครที่แสดงออกว่ารักและเอาใจใส่อีกฝ่ายมากเท่ากับที่อีกฝ่ายให้กับตนมากกว่าที่จะรู้สึกว่ามีแค่พระเอกเท่านั้นที่ทำเพื่อเธอ ส่วนเธอทำให้เขาน้อยมาก บางเบาจนไม่รู้สึกถึงรัก ไม่ฟิน ไม่หวานซึ้งเลย แบบนี้ซินะที่เรียกว่ารักเธอจนคนอ่านเหนื่อยหัวใจค่ะ

 

 

แก้ไขล่าสุด (วันจันทร์ที่ ๒๗ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๙ เวลา ๑๗:๒๙ น.)