philiciana.com : เวบรีวิวนิยาย by ฟีน่า

อวลกลิ่นละอองรัก ซูโม่

 

 

อวลกลิ่นละอองรัก  ซูโม่

 

ถึงแม้จะถูกเลือกให้เป็นคนที่อยู่ข้างกายเจ้าภูผาที่หล่อเหลาหากเงียบขรึมยิ่งนักเช่นอวี๋โม่ แต่เหยียนตั้นก็ไม่ได้เสียใจที่ดูเหมือนไร้ตัวตนเมื่อยอมอยู่เคียงข้างเขา แต่ในความเรียบง่ายกลับถูกชะตาทำให้มันต้องถูกผูกพันเข้ากับนักปราบปีศาจอย่างเช่นถังโจว และเมื่อไม่อยากดับสูญหนทางเดียวก็คือต้องอ่อนโอนผ่อนตามกับสิ่งที่ถังโจวต้องการ และเฝ้ารอคอยการช่วยเหลือจากอวี๋โม่ ที่แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ที่เหมือนไม่ยินดีกับการมีเธอข้างกาย แต่สิ่งที่เธอรับรู้ได้ก็คือเขาจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอให้อยู่ในอันตราย

 

ไม่มีใครที่ไม่มีความลับ ทุกคนล้วนแต่มีมัน ไม่ต่างจากถังโจว เขาไม่อาจบอกว่าทำไมสิ่งที่ไม่กระจ่างชัดยิ่งทำให้เขาต้องค้นหา สตรีผู้ที่หันหลังให้เขาในความฝันคือใครกัน และสิ่งที่จะตอบคำถามได้ก็คงมีเครื่องของวิเศษจากสวรรค์และในการค้นหาความจริง เมื่อนักปราบปีศาจเช่นเขาพานพบกับเหล่าภูตหน้าที่ก็ย่อมเป็นหน้าที่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะความเมตตาหรือว่าสิ่งใดกัน ภูติดอกบัวตนนั้นจึงไม่ถูกเขากำจัดไป หรือบางอย่างที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าเป็นสิ่งที่เบื้องบนลิขิตมา เมื่อเธอไม่ใช่แค่ภูติธรรมดาแต่เป็นส่วนหนึ่งของการตามหาความลับที่ถังโจวเพียรพยายาม

 

ถ้าไม่มีใจไยหรือจะเลือกเก็บไว้ข้างกาย แม้ภายนอกเมินเฉยและเงียบงันแต่ถ้าได้เห็นในสิ่งที่ทำก็มีเพียงคำตอบเดียวที่มีให้ก็คือความรัก อวี๋โม่ไม่ใช่บุรุษผู้ชอบเอ่ยปากหากนิยมใช้การกระทำ แต่บางทีมันอาจจะสายเกินไปหรือเปล่าที่จะทำให้เหยียนตั้นได้เข้าใจว่าชั่วชีวิตของเขาปรารถนาสิ่งใด หรือเขาจะเดินเกมที่สายเกินไปอีกครั้ง ประวัติศาสตร์จึงอาจซ้ำรอยเดิมที่เคยเป็นมา แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ความสำคัญของเหยียนตั้นก็ไม่เคยจางไปจากใจของเขาเลยแม้แต่น้อย

 

ความรักและอดีตคือสิ่งที่เหยียนตั้นไม่อยากจดจำมันอีกต่อไป เพราะมีแต่ความเจ็บปวด แต่น่าแปลกยิ่งนักที่ต่อให้ผ่านไปเท่าไร ชะตาชีวิตก็ไม่เคยปล่อยให้เลยผ่านไป เธอใช้ชั่วชีวิตเพื่อลืมแต่มันไม่เคยลืมได้ แต่ใช่ว่าการไม่ลืมจะหมายถึงการยึดติดมันเอาไว้ นับจากนี้คือทางเลือกที่เหยียนตั้นต้องเลือกว่าคนที่เธอเคยรักกับคนที่รักเธอใครกันแน่ที่อยู่ในหัวใจของเธอในเวลานี้

 

คอมเม้นท์ส่วนตัวนะคะ

 

หายๆ ไปจากการรีวิวนิยายจีนอีกรอบ แต่ช่วงนี้มากกว่าจะกลับมาลงให้อ่านกันถี่ๆ อีกรอบค่ะ เพราะหยิบมาอ่านก่อนโดนดองยาว เล่มนี้เป็นแนวภูติและไม่คิดว่าจะไปถึงความเป็นเทพเซียนด้วยอีกต่างหาก ผสมมาด้วยรักสามเส้าที่ชุลมุนเล็กน้อย  ชีวิตที่เรียบง่ายของภูติสองตนต้องมีอันเปลี่ยนไปเมื่อเจอกับนักปราบปีศาจที่เก่งกาจและเต็มไปด้วยไอแห่งความบริสุทธิ์ ภูติดอกบัวที่แสนซุกซนต้องเอาชีวิตตัวเองให้รอดจากความล้นและแก่นแก้วของเธอ ทำอย่างไรจะไม่ไปยั่วโทสะนักปราบปีศาจให้จัดการเธอระหว่างรอคอยการช่วยเหลือ ไม่ใช่แค่เรื่องปราบปีศาจ แต่ดูเหมือนจะโยงไปถึงเทพเซียนและของวิเศษที่มันจะเปิดเผยอดีตของทุกคน ไม่ใช่แค่เราทั้งสาม แต่อาจจะสีห้าหรือหก และเมื่ออดีตเปิดเผย ความรักและความลับจึงกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง ไม่ง่ายที่จะเลือกและไม่ง่ายที่จะลืมมันพร้อมกับยอมรับในผลที่จะตามมา

 

ชื่อนิยายที่ฟุ้งๆ หวานๆ ดูอบอวลไปด้วยความรักนะคะ ชอบชื่อเรื่องมากจนอยากรู้ว่าเนื้อในจะเป็นแบบใด คือถ้าใครเป็นแฟนนิยายสไตล์เทพเซียนก็คงจะชอบค่ะ เป็นแนวรักสามเส้าที่คนโน่นก็ดี คนนี้ก็ใช่ไปเลย แต่เราไม่ต้องลุ้นกันจนตัวโก่งชนิดว่าไม่รู้ว่าใครเป็นพระเอกหรอกค่ะ เพราะอะไรหลายๆ อย่างได้เฉลยพระเอกไปแล้วว่าใครกันนะคือคนที่นางเอกเลือกในตอนท้าย เขาจะกลายเป็นพระเอกตัวจริง ไม่ลงเรือผิดเชียร์คนผิดคิดแล้วเสียดายนะคะ แต่ขนาดว่ารู้ๆว่าใครเป็นพระเอก ระหว่างอ่านยังมีความรู้สึกปันใจอยู่เลยค่ะ

 

นางเอกจะมาในมาดภูติตัวยุ่ง แก่นแก้วและจอมซนกันเลย ขนาดโดนจับตัวไปนางยังหน้าเป็นได้ แต่เป็นเหมือนการปลอบใจตัวเองว่าต้องอดทน ถ้าทอดอาลัยไปก็คงไร้ความหมาย สู้มองโลกแง่ดีและหาหนทางหนีให้รอดหรือไม่โดนจัดการให้สูญสลายไปก่อนได้รับความช่วยเหลือเสียก่อน แต่นางดูล้นๆ แบบนี้ใครว่านางจะไม่มีภาคชีวิตดรามา เราจะไปเจอความหนักหน่วงของการผ่านช่วงย่ำแย่ที่สุดของเธอได้เล่มสองค่ะ แต่ไม่ถึงกับหนักหนาจนน้ำตาเป็นสายเลือดนะคะ อ่านแล้วเห็นใจในชะตากรรมของเธอ แต่ไม่ถึงกับจิตตกไปสามวันเจ็ดวันค่ะ

 

ความรู้สึกส่วนตัวหลังจากอ่านจบแล้ว ถือว่าสนุกอยู่ในระดับหนึ่งนะคะ แต่ไม่ได้ชอบมากจนจะอ่านซ้ำสอง เนื้อเรื่องไม่ได้หวานอะไรมากด้วยค่ะ ช่วงแรกนี้หมดไปกับการผจญภัยในดินแดนลี้ลับกันเสียมาก ทำให้เนื้อเรื่องอืดไปเลย เหมือนตอนที่อ่านชายาสะท้านแผ่นดินเลยค่ะ ช่วงที่ดำเนินเรื่องในดินแดนลี้ลับเป็นช่วงที่ยืดสุดๆ เล่มนี้ดีว่ามีแค่สองเล่มนะคะ ความอืดของมันก็เลยมีแค่ที่เล่มหนึ่งช่วงตามหาของวิเศษที่จะนำไปสู่การไขอดีตของทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอย่างไม่ตั้งใจ  แทบจะไม่มีบทหวาน น่ารักของพระเอกกับนางเอกเลย แถมเล่มหนึ่งนางเอกมีบทบาทกับพระเอกเรียกได้ว่าน้อยมาก ตัวพระรองหรือตัวประกอบอื่นยังมีบทบาทกับนางเอกมากว่าเสียอีก ยิ่งพระเอกที่เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดอะไร เรียกว่าแทบจะไร้บทบาทในเล่มแรกไปเลย ปล่อยให้ตัวอื่นออกมามากจนเกือบไม่แน่ใจว่านี้คือพระเอกจริงๆใช่ไหม หรือว่าเราคิดผิดไปเองหรือเปล่า พอพี่ท่านเริ่มกลับเข้ามาในชีวิตนางเอกอีก ก็ยังไม่สู้พระรองเลยค่ะ จริงๆ ถ้าให้พระรองเป็นพระเอกไปเลยนี้ไม่แปลกใจเลย สองคนนี้เขามีปม มีประเด็นกันมากกว่าตัวนางเอกกับพระเอกอีก แต่มันก็มีเหตุผลที่เขาได้เป็นพระเอกนั่นละคะ เขาร้องเพลงรอมาขนาดนั้นจะใจดำก็เกินไป

 

พอมาเล่มสองคราวนี้ ความลับของทุกคนทุกคนได้เปิดเผยมาหมดแล้วจะไล่กลับถึงอดีต ฟีน่าว่ามันกลายเป็นช่วงที่สนุกที่สุดของเรื่องนี้แม้เรื่องจะซับซ้อนแต่ไม่อืดเท่าเล่มแรกค่ะ เนื้อเรื่องชวนติดตามมากแม้แต่ช่วงอดีตรักของนางเอกก็น่าสนใจเป็นอย่างยิ่งว่าจะลงเอยกันแบบไหน ดรามานิดๆ บาดใจหน่อยๆ มีสีสันของเรื่องมากที่สุด จนทำให้เราปันใจไปช่วยพระรองนิดๆ เลยค่ะ ถ้าไม่ติดว่ารู้ตอนจบแบบไม่ต้องเปิดอ่านตอนท้ายคงเชียร์พระรองจนจบเลยทีเดียว แต่ว่าในส่วนของช่วงภาคสวรรค์ถึงจะสนุกขนาดไหนก็ยังมีปัญหาเล็กน้อยที่ทำให้ฟีน่าเกิดอาการชะงักงันไปได้ก็คือชื่อของเหล่าเทพเซียนทั้งหลายไม่ใช่ยาวธรรมดาแต่ยาวมาก แถมหนึ่งคนก็มีหลายชื่อเหลือเกิน เช่นตี้จวินเก้าวังบนฟ้ามีสามท่าน หนึ่งเทียนจี๋จื่อซวีเจาเซิ่งตี้จวิน (เรียกสั้นๆว่าจื่อซวีตี้จวิน แถมมีหลีซูตี้จวินอีก จำจนงง) สองหยวนสื่อฉางเซิงตี้จวิน (อีกชื่อคื่อเยี่ยนชิงตี้จวินหรือฉางเซิงตี้จวิน) สามตงจี๋ชิงหลีอิ้งยวนตี้จวิน(อีกชื่อคืออิ้งยวนตี้จวิน) แรมของสมองได้รับการใช้งานไปเยอะแล้ว ต้องอ่านช้าๆ เพื่อความเข้าใจอย่างหนักหน่วงเลยค่ะ ถ้าไม่ตั้งใจมีความสับสนได้เลยว่าใครเป็นใคร

 

ก็เลยกลายเป็นว่าความรู้สึกหลังอ่านเล่มนี้จบก็คือพออ่านได้เท่านั้น หรือเพราะว่าเราคาดหวังว่าจะดูน่ารักกว่านี้ หวานกว่านี้ ถึงแม้ว่าตัวพระเอกเขาจะรักนางเอกมาก จนทำให้นางเอกต้องพ่ายแพ้ความดีและการเอาใจใส่ดูแลของเขา เธอไม่เคยตรึกตรองดูให้เข้าใจถ่องแท้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างกันมันเป็นอะไรจนเกิดเรื่องนี้ขึ้นถึงได้เข้าใจว่าหัวใจของเธอเป็นของใครในตอนนี้ รักแท้แพ้ความดีงามกันค่ะสำหรับคู่นี้ แต่เราชอบพระเอกแนวแสดงออกมากกว่านี้ และพระเอกต้องมีบทบาทที่เด่นกว่านี้ มันเลยไม่ได้ทำให้ตัวพระเอกโดดเด่นมากนัก หรือว่าเขาเน้นที่จะนำเสนอตัวนางเอกมากกว่าก็อาจจะว่าได้ แต่มันไม่ค่อยสมดุลกันสักเท่าไร พระรองยังเด่นกว่าอีก ถ้าไม่ทำผิดเพียงครั้งเดียวคงไม่ต้องมาเป็นแบบนี้นะคะ พี่ท่านคงสมหวังในรักไปแล้ว

 

ดังนั้นอวลกลิ่นละอองรักก็เลยเป็นนิยายที่ฟีน่าไม่ค่อยจะฟินจะจิ้นอะไรมากมาย แต่ถ้าใครชอบแนวที่ไม่ได้แสดงออกว่ารักมากๆ คือรักเงียบๆ รอเวลานางเอกจะเห็นถึงสิ่งที่ทำก็คงถูกใจ นางเอกแก่นๆ แสบๆ สดใสน่ารักเหมาะกับพระเอกที่ค่อนข้างจะเงียบงันแบบหยินกับหยาง ลองอ่านได้นะคะ แต่ฟีน่าชอบความเร้าใจมากกว่านี้ เนื้อเรื่องไม่อืดขนาดนี้ หวานกว่าให้เราฟิน จิกหมอนกว่านี้ และไม่เทบทเด่นเกินไปให้พระรองจนพระเอกได้สัดส่วนของการมีตัวตนในเล่มน้อยไป อวลกลิ่นละอองรักก็เลยพออ่านได้ค่ะ เพราะจริงๆ กว่าจะเข็นให้จบเล่มหนึ่งช่วงผจญภัยในแดนฝันมาได้นี้ หยิบวางๆ อยู่หลายรอบเลยค่ะ มาเร็วขึ้นก็ช่วงเล่มสองนี้ละ ถ้าอืดทั้งสองเล่มอาจจะอ่านไม่จบก็ได้ ตอนนี้เลยอ่านจบแค่รอบเดียวก็คงพอแล้วค่ะ เสียใจจริงที่พ่อปลานีโม่น้อยไม่ไปถึงอย่างที่คนอ่านแสนเรื่องมากอย่างเราต้องการได้

 

แก้ไขล่าสุด (วันเสาร์ที่ ๒๓ กรกฏาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ เวลา ๑๑:๐๔ น.)