philiciana.com : เวบรีวิวนิยาย by ฟีน่า

เล่ห์ร้อยใจ ลานีน

 

เล่ห์ร้อยใจ ลานีน

 

ถ้าหากศิชาไม่เคยเชื่อว่าอาถรรพ์รักเจ็ดปีจะมีจริง ตอนนี้เธอกำลังเผชิญกับมันอยู่ ความรักที่หวานซึ้งกลับเปลี่ยนเป็นขมเพียงชั่วพริบตา ผิดด้วยหรือที่เธอยังไม่พร้อม ผิดด้วยหรือที่เธอยังสนุกกับทำงานและไม่พร้อมจะเปลี่ยนสถานะจากคนรักเป็นภรรยา แล้วตรงไหนกันที่เธอผิดจนถูกบอกเลิก เพียงเพราะคีรินต้องการใครก็ได้ที่พร้อมจะแต่งงานกับเขาในตอนนี้ เจ็บสาหัสยิ่งนักหากจะรู้ว่ารักเขาแล้วต้องเป็นเช่นนี้ แต่เธอจะลืมเขาได้ในไม่ช้า

 

เพียงเพราะคีรินพร้อมจะให้ศิชาเข้ามาในชีวิตมากกว่าการเป็นแฟน และอยากครอบครองตัวเธอมากกว่าที่เป็น ความเสียใจจึงกลายเป็นความคิดโง่ๆ เพียงชั่วอึดใจ ฉุดให้สถานการณ์มีแต่เลวร้ายลงทุกที เมินเฉยและเงียบงันเป็นแค่เพียงเครื่องมือที่เขาอยากทำให้ศิชารู้ว่าเขาก็เสียใจ แต่สุดท้ายแล้ว  คีรินก็รู้ว่าคนที่ผิดไม่ใช่เธอแต่คือเขาต่างหาก เขาไม่มีสิทธิ์จะอ้อนวอนใดๆ ขอเพียงโอกาสใหม่อีกสักครั้ง เขาจะทำให้ศิชารู้ว่าต่อให้ต้องรออีกกี่ปีเขาก็รอได้

 

ในวันที่ศิชาพยายามจะลืม คีรินจะกลับเข้ามาอีกทำไมกัน เมื่อเขาเลือกจะพิพากษาเธอแล้วไม่ใช่หรือ สิ่งที่เขาควรทำคือปล่อยเธอไปและหาคนที่เขาต้องการมากว่าผู้หญิงเช่นเธอ แต่ทั้งหมดก็เป็นแค่ความคิด เพราะแท้จริงต่อให้เลิกราเธอก็ไม่เคยลืมความรักระหว่างกันได้ แล้วศิชาจะมั่นใจได้เช่นไรว่าจะไม่มีอะไรกั้นขวางระหว่างกันอีก ถึงแม้ว่าคีรินอาจไม่ทำให้เธอเสียใจ หากความเหมาะสมนั้นก็ทำให้เธอต้องฉุกคิดว่านอกเหนือจากความรัก ยังมีสิ่งอื่นที่สำคัญไม่พอกัน

 

สำหรับคนที่รักคำว่าเหมาะสมก็คือคนที่คีรินรักไม่ใช่ความเท่าเทียมกันทางสังคม ในเมื่อเขารักเธอมาถึงเจ็ดปี ไม่มีอะไรจะเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว ความรักที่พังทลายเพราะคำพูดไม่รู้จักคิดของเขาในครั้งนั้นทำให้คีรินเรียนรู้ว่าไม่มีอะไรจะได้ดั่งใจที่เขาต้องการ หากแต่ความรักคือการยอมรับความคิดและความรู้สึกของคนที่เขารัก จึงสมเป็นความรักและคนรักที่ดี และคีรินก็พร้อมจะใช้เวลาทั้งหมดที่มีพิสูจน์ว่าไม่ว่าชีวิตของศิชาจะรู้จักใครอีก แต่คนรักที่ดีที่สุดก็คือเขาเพียงคนเดียว

 

คอมเม้นท์ส่วนตัวนะคะ

 

เป็นเล่มที่ฟีน่าไม่น่าจะหยิบมาอ่านเลยจริงๆ เพราะอะไร ก็เพราะว่าคำโปรยนี้ออกไปในทิศทาง ดรามาชัดๆ รักร้างเหลือไว้แต่ความไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน จะลงเอยกันได้อย่างไร แต่คงแบบว่าอยากรู้ไงมันต้องลอง คือถ้ามันดรามาเกินไปจะได้ไม่ไปต่อดีกว่า ผลออกมาเหมือนคำโปรยแค่ไหนต้องติดตามจากรีวิวค่ะ

 

ไม่รู้ว่าเพราะคำว่าอาถรรพ์รักเจ็ดปีหรือว่ามันมีปัจจัยอื่นๆ มาเกี่ยวข้องเพราะว่าคู่รักที่รักกันมาราธอนกลับต้องเลิกราไปเพียงเพราะความไม่เข้าใจกัน คนหนึ่งอยากแต่งงาน แต่คนไม่พร้อมกับสถานะที่มากกว่านั้น ความน้อยใจ เสียใจเลยกลายเป็นปัญหาเมื่อปากพาจน ตัดรอนอีกฝ่ายจนสิ้นเยื่อขาดใยแบบจบไม่สวย เธอต้องกินน้ำตาต่างข้าวและหวังว่าจะลืมมันได้ เพื่อการก้าวไปข้างหน้าแต่มันทำได้ยากเต็มทนเพราะเขาคือเจ้านายของเธอ ที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน ส่วนเขาก็สำนึกผิดแต่จะทำไงดีละ เมื่อเธอคิดจะตัดใจจริงๆ แถมมีหนุ่มรุ่นน้องมาอาสาจะดามใจเธออย่างนั้น ใครจะไปยอมได้ เธออยากจะเลิกก็คิดฝ่ายเดียวแล้วกัน แต่เขาไม่ยอมจะเป็นก้างขวางคออย่างนี้เพราะมั่นใจว่าเรายังรักกัน อาจจะมีอุปสรรคมากมาย เขาที่อยากจะมาแทนที่ และอีกคนที่อยากจะได้ตัวเขาเสียเหลือเกิน พัวพันอีรุงตุงนังกันไม่ใช่น้อย

 

จะบอกว่าดรามาไม่ ก็นิดหน่อยพอให้มีรสขมๆ บ้างนะคะ แต่ถ้าทั้งหมดทั้งสิ้น มันออกจะไปทางหวานเสียมากกว่า คำโปรยของเรื่องเป็นแค่ช่วงแรกจนถึงกลางๆ ค่ะ เพราะสองคนนี้ไม่ได้เลิกกันแบบเกลียดกัน ชิงชังน้ำหน้า แต่ว่าแค่งอนกัน อยากให้อีกฝ่ายง้อ แต่ฝ่ายหญิงน่ะเสียใจของแท้ ส่วนฝ่ายชายทระนงตัวไปนิดว่าพี่ผิดอะไร พี่แค่อยากแต่งงานกับเรานะ เก๊กนิดๆ จนมาคิดดีๆ ใครผิด ตรูนี้หว่าที่ผิด แต่เฮ้ย ช้าไม่ได้แล้ว สาวเจ้ากำลังจะทิ้งทุ่นแล้ว  ไม่ได้ๆ เราแค่งอนกันนะที่รัก อย่าทำแบบนี้ใจพี่ไม่ดีเอาเลย

 

ที่บอกว่าใครผิดแล้วพระเอกผิดจริงไหม ในใจฟีน่าบอกเลยว่าจริงค่ะ แอบหงุดหงิดกับพระเอกในตอนแรกไปเลยแบบว่า นางเอกผิดตรงไหนที่ไม่พร้อมจะแต่งงานตอนนี้ แค่นี้พี่ท่านบอกเลิกได้ คือสมควรแล้วละที่นางเอกจะทำตัวห่างเหินและพยายามจะลืมเขาให้ได้ เล่นพูดจาซะน่าตบให้หน้าหันสักที ให้ดีขอชกสักทีเพื่อย้ำรอยแค้น ถ้าจะปากไวพูดได้ขนาดนั้น  คือมันไม่มีที่มาไปนิดว่าทำไมพระเอกต้องหงุดหงิดอะไรนักหนาที่นางเอกยังไม่อยากแต่งงาน ขอเหตุผลอีกนิดอาจจะคิดเข้าข้างพระเอก แต่พอมันอ่อนไปเราเลยแอบแช่งพระเอกในใจนิดหนึ่ง แต่อ่านมาตรงนี้ เราควรเทพระเอกทิ้งเลยใช่ไหม ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ พระเอกมันมีความดีงามอยู่ไม่น้อยแค่ตอนแรกเสียรังวัดไปหน่อยหนึ่ง แต่เขาจะกลับมาแก้ตัวให้คนอ่านเห็นว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายงี่เง่าที่ควรจะโละทิ้ง

 

ตอนที่พระเอกตาสว่างแล้ว แกจะทำให้รู้สึกว่าอีตานี่มีดีนี้หว่า คือเขารักนางเอกมาก รักคนเดียว ไม่เคยแยแสใคร รักมั่นคงชนิดที่เจ็ดปีไม่มีวอกแวก นอกใจหรือใดๆ ทั้งที่ตัวพระเอกต้องเรียกว่าจัดเป็นมหาเศรษฐีคนหนึ่งเลยแต่มารักกับรุ่นน้องที่แสนจะธรรมดา แต่เขารักของเขา เอาอกเอาใจทุกอย่าง หน้าด้านหน้าทนมาก โดนแฟนผลักไสแค่ไหนก็จะทำแบบนี้ แบบเดิมที่เราเคยทำกันตอนที่ยังรักอยู่ ถึงนางเอกกำลังจะเปิดโอกาสให้คนใหม่ก็ไม่เป็นไร เพราะเขาคิดว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าและมั่นใจว่าเธอยังรักเขาอยู่เหมือนเดิม ให้จีบใหม่ก็ได้เพราะผิดไปแล้ว พระเอกในเวอร์ชั่นงอนง้อคือถือว่าดีเลยนะคะ เป็นผู้ชายที่ทำอาหารเก่งมากชนิดที่ชอบทำให้นางเอกกิน นางเอกจะได้ติดรสมือเขาจนไปไหนไม่ได้ และพยายามทำให้นางเอกชินว่าการมีเขาเธอจะไม่ต้องเหนื่อยหรือว่าทุกข์ร้อน เพราะเขาจะปกป้องเธอทุกอย่าง มันก็ดีแต่บางทีก็รู้สึกว่าเหมือนพระเอกพยายามให้นางเอกเป็นนกน้อยในกรงทองมากไปนิดหนึ่งมันน่าอึดอัดใจ ดูขัดกับสายงานของนางเอกที่เป็นวิศวกรที่น่าจะชอบความเป็นอิสระมากกว่า แต่เราก็ไม่เคยทำอาชีพนี้ก็ตอบไม่ได้ว่าอย่างไร แต่พระเอกถ้าไม่นับความงี่เง่าช่วงแรกๆ ถือว่าแกจัดว่าเป็นพระเอกแบบแสนดีและรักนางเอกมากๆ คนหนึ่งเลยค่ะ

 

สำหรับนางเอกช่วงแรกนี้สงสารนางนะคะ ฉันผิดอะไรเนี่ย บอกหน่อยซิ จู่ๆ ก็ถูกบอกเลิกเฉยเลย แต่ความไม่ค่อยถูกใจก็มี โดยเฉพาะความคิดน้อยของเธอในบางทีกับการให้ความหวังคนที่จะเข้ามาจีบ คือใจตัวเองมันยังไม่พร้อมแต่ทำๆ ไปเหมือนจะทำประชดพระเอกหรือต้องการใช้คนใหม่เพื่อลืมรักเก่าก็ทำนองนั้น เลยรู้สึกว่านางเอกใจร้ายนิดๆ นะคะ แต่เป็นเราละ ถูกแฟนบอกเลิกด้วยเหตุผลสุดงี่เง่า แล้วมีคนใหม่ที่พร้อมจะดูแลใจเรา แม้เราจะไม่พร้อมจะไม่ตอบรับเลยหรือ เมื่อแฟนเก่าก็ดูเหมือนว่าจะมีคนที่เหมาะสมกว่าเธอมาเป็นตัวเปรียบเทียบ หรือประเด็นที่เธอพยายามบอกว่าไม่ชอบโลกที่พระเอกอยู่ สังคมที่เขาเป็น เขาต้องอยู่ในสังคมไฮโซที่เธอไม่ชอบ เธอจึงไม่พยายามจะเรียนรู้ หลบเลี่ยงตลอดคือคนเราถ้ามันจะอยู่ด้วยกันก็ต้องเข้าใจในโลกที่อีกฝ่ายเป็น พอจะยอมเปิดใจก็ดันไปเปิดตัวกับคนอื่นไม่ใช่พระเอกและบอกด้วยเหตุผลว่าเธอมาเพื่อทำให้ทุกคนรู้ว่าเธอคู่ควรกับพระเอกจริงๆ และพร้อมจะให้ทุกคนรู้จัก แต่ไหงมาเพราะเพราะการเชิญของคนที่พยายามจีบเธอ เสื้อผ้าอะไรก็คนอื่นจัดให้ไม่ใช่พระเอกจัดให้ มันเลยดูทะแม่งๆ ชอบกล ดีนะพระเอกไม่คิดมากหรือพยายามไม่คิดมากเพราะกลัวจะผิดใจกันแต่มันพิลึกดีนะ คิดไปได้ ดังนั้นถึงจะเข้าใจ บางครั้งก็หมั่นไส้แทนไม่ได้ในหลายที แต่มันก็ไม่ถึงขนาดที่ว่าไม่ชอบการกระทำของนางเอกนะคะ เข้าใจได้อยู่ แต่บางทีก็รู้สึกถึงความขัดแย้งของตัวนางเอกเอง ในสายการทำงานนางเอกจะแข็งมาก แต่จะเป็นคนหัวอ่อนทันทีที่อยู่กับพระเอก เหมือนเป็นคนละคนไปเลย พร้อมจะเป็นช้างเท้าหลังที่อะไรก็ได้แล้วแต่พระเอก ยกเว้นแต่งงานกันตอนนี้  แต่ความไม่มีเหตุผลก็คือความมีเหตุผลที่สุดของผู้หญิง ถึงจะสตรองแต่ก็บอบบางนะ อยากให้ผู้ชายมาคอยเอาใจ คิดไว้แบบนี้ละถูกต้องที่สุด

 

มองภาพรวมของเรื่องนี้เป็นอย่างไร ถือว่าเป็นของที่ลองแล้วอ่านจบนะคะ ความดรามามีเล็กน้อย ที่เหลือที่หวานๆ จากสีชมพูจางๆ ไปจนเข้มและมีความฮอทแฝงอยู่บ้าง อ่านแล้วไม่ตรมน้ำตา ทิชชู่ไม่พออะไรแบบนั้น แค่หมั่นไส้ช่วงแรกมากกว่าปวดใจ คนที่ชอบดรามานิดๆ รักหวานมากกว่า อ่านเรื่องนี้ได้นะคะ อาจจะไม่ถึงกับสมบูรณ์แบบมากที่สุด ยังมีจุดที่อืดไปบ้าง ดูแปลกๆ ไปบ้าง แต่ก็ไม่ถือว่าอ่านแล้วเสียดายเวลาอะไรนะคะ แต่ที่เด่นไม่ต่างจากความรักของพระเอกกับนางเอกก็คือความรักของรุ่นพี่รุ่นน้อง ที่ทำงานของสองคนนี้ล้วนแต่มาจากที่เดียวกัน สถาบันเดียวกันความสนิทสนมจึงสูงมากชนิดที่ ตอนนางเอกเจ็บทุกคนพยายามช่วยปลอบนางเอกและมองพระเอกด้วยสายตาไม่พอใจที่ทำให้รุ่นน้องต้องเสียน้ำตา การเลิกกันของสองคนนี้ไม่มีใครมีความสุขจนกลับมาคบกันใหม่ทุกคนล้วนแต่โล่งใจ ที่คู่รักมาราธอนกลับมาลงเอยกันด้วยดี ปัญหารักระหว่างคู่นี้จึงเป็นเรื่องของใจสองคน สภาพแวดล้อมล้วนแต่ทางสะดวก นางเอกปลอดปัญหาว่าที่แม่สามีรังเกียจ เพราะรักนางเอกมาก ถ้าได้แม่สามีมาเป็นพรรคพวกก็จัดว่ามีชัยชนะไปเกินครึ่งแล้ว เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

 

ส่วนที่รู้สึกว่ายังไม่ค่อยโดนใจเท่าไร ก็เรื่องของตัวร้ายและนางอิจฉา คือมันเดาง่ายดี นางนี้ครบสูตรนางอิจฉาจริงๆ สวย เก่ง ชาติตระกูลดีแต่มีปัญหาเรื่องเงิน  และทัศนคติที่ว่าถ้าไม่มีแกเขาก็รักฉัน คือมันน่าเบื่อไปนิดกับมุกนี้ค่ะ ตอนแรกคิดว่านางจะมาสายนางอิจฉาสมองไว แต่ตกม้าตายในความเป็นนางอิจฉาแบบออริจินัลไป แต่ถือว่ามีนางและครอบครัวไว้สร้างสีสันและเรื่องราวนิดหนึ่ง ไม่งั้นจะไม่มีตัวร้ายกันเลย

 

ใครอยากลองอ่านก็เชิญได้ค่ะ ฟีน่าลองแล้วผ่านอยู่ในระดับที่เรียกว่าน่าพอใจอยู่สำหรับนักเขียนใหม่ที่ไม่รู้จักทางนิยาย แนวเรื่องหรือสำนวนนะคะ เผื่อใครมองๆ อยู่แต่ไม่แน่ใจหรือจะลองของใหม่ดูก็ไม่เสียทีค่ะ อาจจะมีจุดที่เราชอบรออยู่มากกว่าฟีน่าก็ได้นะคะ

 

แก้ไขล่าสุด (วันพุธที่ ๒๘ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๙ เวลา ๑๐:๔๖ น.)