philiciana.com : เวบรีวิวนิยาย by ฟีน่า

รดีซ่านทรวง โม พิมพ์พลอย


 

 

รดีซ่านทรวง โม พิมพ์พลอย

 

ไม่ใช่แค่ความรักที่เคยเป็นของเธอจบสิ้นลง แต่เสมือนว่าความสำคัญก็หมดลงเช่นกัน ทำไมคนที่ถูกหักหลังเช่นอนงค์นางกลับต้องเป็นฝ่ายไป ทว่ามันอาจดีกับทุกคนไม่เว้นแม้ตัวเธอ และสิ่งที่จะทำให้อนงค์นางลืมความเจ็บปวดก็คือเริ่มต้นใหม่ แม้มันจะเสี่ยงหากเธอได้เลือกแล้วที่จะเป็นเจ้าสาวของผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง

 

เมื่องานที่ต้องทำไม่เปิดโอกาสให้ปัณณวัตรได้พบผู้หญิงดีๆ สักคน ทางเลือกที่ดูเหมือนล้าสมัยแต่ยังใช้ได้ดีก็คือแม่สื่อ เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงที่เขาเลือกจะเป็นเช่นไร แต่เมื่อได้พบอนงค์นาง เขามั่นใจว่าผู้หญิงที่ดูแสนเศร้าคนนี้จะเปลี่ยนชีวิตที่เงียบงันและไม่สนใจสิ่งใดให้มีชีวิตชีวาอีกครั้ง และสิ่งที่ปัณณวัตรตัดสินใจอย่างไม่ลังเลก็คือการทำให้อนงค์นางเป็นของเขาจนไม่อาจไปจากชีวิตที่แสนเรียบง่ายของเขาได้

 

แม้จะหวาดกลัวกับอนาคต หากแต่เมื่อสามีแปลกหน้าอย่างปัณณวัตรทำให้อนงค์นางรู้สึกอบอุ่นใจและยืนหยัดกับความเจ็บปวดในอดีตได้ เธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อสามีคนนี้ และนานวันไปสิ่งที่เธอหวาดหวั่นกลับไม่เคยเป็น       ปัณณวัตรอาจไม่ใช่ผู้ชายที่พร้อมเพียบเหมือนดั่งคนที่เธอเคยรัก แต่เขากลับเป็นสามีที่ดีที่สุดเท่าที่อนงค์นางจะคิดได้ว่าคนที่เป็นคู่ชีวิตควรเป็นเช่นไร

 

เพราะเมื่ออนงค์นางคือคนที่ปัณณวัตรเลือกแล้ว เขาอาจไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับใครๆ ไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ความมุ่งมั่นเดียวที่เขามีให้อนงค์นางก็คือเขาจะเป็นสามีที่ไม่ทำให้ผู้หญิงที่กล้าเสี่ยงเพื่อค้นหาชีวิตใหม่ได้รู้ว่าปัณณวัตรเป็นสามีที่ดีคนหนึ่งและจะไม่มีวันทำให้เธอต้องผิดหวังที่ได้เลือกเขามาเป็นคู่ชีวิต

 

คอมเม้นท์ส่วนตัวนะคะ

 

นานมากแล้วที่ไม่ได้อ่านงานของโม พิมพ์พลอยนะคะ เพราะพักหลังงานของนักเขียนไม่ค่อยใช่สไตล์ที่อ่านมากนัก ห่างหายกันไปแต่เล่มนี้ดูน่าสนใจดีค่ะ เลยโหลดอีบุ๊คส์มาไว้ในเครื่องแต่กลัวว่าถ้าดองไปนานๆ จะไม่ได้อ่าน เพราะว่าลืม เลยเอามาอ่านสักหน่อยค่ะ จากความไม่คาดหวังอะไรมากนักกลับให้อะไรที่มากกว่าที่คิดไว้เยอะเชียว

 

ปกติแล้วในโลกของนิยายผู้ชายที่จะได้รับเกียรติให้เป็นพระเอกนิยายอย่างน้อยๆ ก็ต้องมีคุณสมบัติหลักที่ขาดไม่ได้ คือหล่อและมหาเศรษฐีเป็นพื้นฐาน แน่นอนว่าเล่มนี้ก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร หากแต่ความไม่เหมือนใครอยู่ด้วยค่ะ พล็อตเรื่องที่ไม่มีอะไรซับซ้อนเลยแม้แต่น้อย นางเอกผู้ช้ำรัก โดนคนรักและน้องสาวแท้ๆ หักหลัง เธอคนที่พ่ายแพ้กลับต้องเป็นฝ่ายไป และเธอได้เลือกความเสี่ยงที่สุดเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่งงานกับคนที่เธอไม่รู้จัก แม้จะหวาดกลัวในอนาคตแต่เมื่อเลือกไปแล้วก็ต้องฝ่าฟันไปให้ได้ และสิ่งที่เธอได้พบหลังจากทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดกลับให้ผลลัพธ์ที่งดงามที่สุด สามีที่ดี พ่อของลูกที่ดี คนรักที่ดีที่เธอเชื่อว่าจะหาผู้ชายแบบเขาไม่ได้อีกแล้ว

 

เป็นนิยายที่ไม่มีอะไรแปลกเลยแม้แต่น้อยค่ะ แถมเดาเรื่องได้ตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เดี๋ยวก่อนถ้าใครจะบอกว่าถ้าฟีน่าขึ้นต้นมาแบบนี้จะมีอะไรให้รีวิวหรือเปล่า พูดได้เลยว่ามีเยอะเลยค่ะ รดีซ่านทรวงเป็นนิยายที่ธรรมดามากแต่กลับไม่ธรรมดาหลังจากอ่านไป มันไม่ได้สำคัญแล้วว่าจะเดาเรื่องได้อย่างไร การดำเนินเรื่องจะมาตามขนบเป๊ะขนาดไหนเพราะในระหว่างทางของเรื่องคือสิ่งที่น่าสนใจที่สุดค่ะ

 

นิยายที่ว่าด้วยความเข้าใจและการใช้ชีวิตครอบครัว อย่างที่เกริ่นไว้ว่าอย่างน้อยพระเอกในนิยายไทยจะต้องอยู่ในอยู่มาดมหาเศรษฐีกันเป็นส่วนใหญ่    แต่ปัณณวัตรไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ความรู้สึกแบบนี้เคยเจอเมื่อครั้งตอนอ่านผู้ใหญ่ลีกับนางมา นิยายแนวบ้านๆ  เกษตรกรทำสวนผัก ขายผักส่งตามตลาดไท ไม่ได้เริศหรูร่ำรวยล้นฟ้า ที่ดินแค่หลักสิบไร่ไม่ใช่หลักร้อย ไม่มีพ่อเลี้ยงไร่ชา ฟาร์มม้าฟาร์มโคนม ป่าสัก สวนผลไม้ เงินทุนหลักร้อยล้าน ปัณณวัตรไม่ได้มีขนาดนั้น บ้านไม้ธรรมดามุงหลังคาสังกะสี นอนฟูก กางมุ้ง นุ่งผ้าถุงผ้าขาวม้าอาบน้ำ ซักผ้าด้วยมือด้วยซ้ำไป  แต่ความน้อยหากมันเยอะในความรู้สึกว่ามันเป็นนิยายที่ใกล้ตัวและจับต้องได้อย่างแท้จริง ปัณณวัตรอาจจะเป็นใครสักคนหนึ่งที่เรารู้จัก ปลูกบ้านอยู่ข้างๆ บ้านเราที่ต่างจังหวัด ทำไร่ทำนามีชีวิตง่ายๆ ที่เราเข้าถึง ไม่จำเป็นต้องรวยชนิดที่เราต้องอิจฉา แต่เราริษยาความสุขที่เขามีอย่างเรียบง่าย

 

แต่ก็ไม่ใช่แค่ประเด็นนี้ที่ทำให้เรื่องนี้ชวนติดตาม วาระสามีแห่งชาติยังต้องบรรจุปัณณวัตรไว้อีกคนค่ะ ผู้ชายเถื่อนๆ เหมือนโจร แต่เขากลับเป็นสามีที่เรียกว่าดีแสนดี ดีชนิดที่อนงค์นางทำบุญมาด้วยสิ่งใดจึงได้ผู้ชายถึกๆ เถื่อนๆ ปากคอหรือก็ร้ายกาจและไม่ค่อยสนใจใครคนนี้มาเป็นสามี เขาให้สำคัญกับคำว่าครอบครัวเป็นที่สุด เมื่อเลือกใครมาเป็นเมียแล้วก็ต้องให้เกียรติและดูแลผู้หญิงคนนั้นให้ดีที่สุดสมกับฐานะเมีย แต่ไม่ใช่ว่าทูนหัวทูนเกล้าให้ทุกอย่าง รักหลงจนหน้ามืดตามัว ขายไร่ขายนาประเคนของแบรนด์เนม สร้างบ้านใหญ่ราวกับวังให้เมีย จ้างคนรับใช้มารองมือรองเท้า แต่ความรักเป็นสิ่งที่มาพร้อมคำว่าเหตุผล ถ้าเมียไม่ดีเขาก็คงไม่ดูแลเช่นนี้ จากชายโสดที่อะไรก็ได้ แต่พอมีคู่ชีวิตเขาก็ต้องคิดทำอะไรเพื่อเมียตัวเอง จะให้มาลำบากตรากตรำทั้งที่ตัวเองก็มีปัญญามอบอะไรให้เมียก็ไม่ใช่ มีพอดีตามอัตภาพของฐานะที่เขาทำได้ ไม่เยอะเกินไปหรือน้อยจนเกินไป ของบางอย่างแสนธรรมดาอย่างเครื่องซักผ้าอะไรประมาณนี้แต่มันก็ทำให้รู้สึกมีค่ามากกว่าได้ของแพงเกินความจำเป็น

 

และคนที่เป็นคู่กันย่อมต้องมีศีลเสมอกันของแท้ค่ะ คู่ผัวตัวเมียคู่นี้เป็นสิ่งพิสูจน์คำพูดนี้ แม้ว่าแรกเริ่มเดิมทีอนงค์นางจะช้ำรักจนต้องมาแต่งงานกับปัณณวัตร แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงโง่ๆ ที่เอาแต่สนใจกับอดีต แน่นอนว่ามันลืมไม่ได้ง่ายดาย แต่ก็ไม่เอาแต่ยึดติดกับความรักครั้งเก่า คนเราถ้าทรยศกันได้แบบนั้นแล้วมีหรือจะไม่ทำอีก  งานนี้ไม่มีถ่านไฟเก่ากลับคืนอย่างแน่นอนค่ะ นางเอกไม่ใช่คนไม่รู้ค่าของที่อยู่ในมือ สามีเธอแสนดีขนาดนี้ มีหรือจะไม่รักเขา  เธอปรับตัวให้กับสังคมที่เปลี่ยนไปได้อย่างไม่มีที่ติ แต่ที่น่าชื่นชมผู้หญิงคนนี้คือเธอเป็นคนที่มีทั้งพระเดชและพระคุณในตัวไม่ต่างจากสามี เธอไม่ได้ตอบโต้คนที่หยาบคายใส่เธอด้วยความหยาบแบบเดียวกัน แต่ใช้สิ่งอื่นทำให้คนที่เคยมองเธอด้วยความเกลียดชังเปลี่ยนเป็นนับถือและรักใคร่ในเวลาถัดมา ซึ่งต่อให้เธอไม่ใส่ใจหรือปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปก็ได้ แต่น้ำใจที่นางเอกมี ความจริงใจที่ให้มันดีกว่าเสียอีก เธอจึงเอาชนะใจคนรอบข้างพระเอกได้ไม่ต่างจากที่พระเอกทำ ทั้งสองไม่ใช่แค่นายจ้าง เจ้าของสวนผักแต่เป็นเหมือนคนบ้านใกล้เรือนเคียงกันมากกว่า และสิ่งที่ได้รับอิทธิพลจากพระเอกไม่น้อยคือการกล้าพูด กล้าเผชิญหน้ากับปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่มีบ้านไหนไม่มีปัญหา จากเดิมที่เคยเอาแต่หนี แต่นับจากที่มีความรักจากสามีคนนี้เธอจึงกล้าจะเปิดอกพูดถึงมันและยอมรับสิ่งผลที่จะตามมา ซึ่งการกล้ามันมีแต่ผลดีมากกว่า อะไรที่อยู่ในใจก็ได้เข้าใจง่ายๆ เพราะได้พูดออกไป

 

ไม่ใช่แค่นิยายรักหากให้ข้อคิดดีๆ หลายอย่างเลยค่ะ โดยเฉพาะเรื่องการใช้ชีวิตครอบครัว ที่ไม่ใช่มีแค่สามีภรรยา แต่หมายรวมไปถึงครอบครัวของอีกคนที่เราแต่งงานเข้ามาด้วย ตัวนางเอกเองอาจจะโชคดีที่สามีไม่ได้มาพร้อมกับแม่สามีใจร้าย มีแค่ตัวเขาคนเดียว แต่จะได้เห็นมุมมองของการเป็นลูกเขยที่แม่ยายไม่ปลื้มสักเท่าไร ก็ใครจะไปชอบลูกเขยห่ามๆ หน้าตารกรุงรังเหมือนโจร พูดจาก็ไม่หวานหู แต่เขาคือลูกผู้ชายตัวจริง ถึงแม่ยายจะไม่ชอบขี้หน้า น้องเมียที่รังเกียจเขา แต่เขาไม่รังแกผู้หญิงและต้องปกป้องผู้หญิง อาจจะปะทะคารมกันบ้างแต่ให้ลงมือทำผู้หญิงแบบนั้นไม่ใช่ลูกผู้ชายที่แท้จริง ถึงเป็นเขยที่ไม่มีใครต้อนรับแต่อย่ามาระรานแม่ยายและน้องเมียแกก็ไม่เอาไว้เหมือนกัน เป็นความดีที่อาจจะหลบในถึงเอาชนะใจคนได้ไม่ยากเย็น เพราะเจ้าสิ่งที่เราเรียกง่ายๆ แต่ทำยากที่เรียกว่าความดี

 

ถ้าเป็นนิทานที่เราอ่านในวัยเด็กตอนจบก็มักจะมาพร้อมคำว่า นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอะไร นิยายเรื่องนี้ก็เช่นกันค่ะ ความเรียบง่ายแสนธรรมดาไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นเร้าใจ ถึงแม้เรื่องจะไม่มีจุดพีคที่สุดแบบลุ้นมาตัวเกร็งมาคลี่คลายปมอลังการล้านแปดในตอนท้าย แต่ความธรรมดามันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ค่ะ นิยายทำให้เราเข้าใจเลยว่าผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ต้องการอะไรจากคนที่เรียกว่าสามีมากไปกว่าการให้เกียรติซึ่งกันและกัน รักและเข้าใจกัน ดูแลเอาใจใส่อย่างดีที่สุด ไม่ต้องร่ำรวยล้นฟ้า หน้าตาหล่อราวเทพบุตร ขอแค่เป็นคนดี รักครอบครัว ไม่เจ้าชู้หรือทำร้ายผู้หญิง คนแบบนี้ละเหมาะกับการเป็นพ่อของลูกเราแล้ว และปัณณวัตรก็เป็นผู้ชายแบบนั้นจริงๆ นะคะ ถึงจะหน้าตาจัดว่าดีเลยละ แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ยืดย้วย แม้แต่กางเกงในยังตูดขาดเลย หากในเรื่องการดูแลเอาใจใส่เมียนี้ขั้นเทพ เห็นเมียลำบากมากไปก็ต้องหาทางให้เมียสบายที่สุด ไม่ถึงขนาดเป็นคุณนายชี้นิ้วสั่งคนรับใช้  แต่ถ้ามันช่วยให้เมียไม่ต้องเหนื่อยเกินไปเขาก็พร้อมจะทำให้ จึงไม่แปลกที่ความดีของเขาจะทำให้นางเอกรักสามีคนนี้มากเช่นกัน ซึ่งถ้าใครได้นิยายแปลกใหม่ พล็อตไม่เหมือนใคร เนื้อเรื่องที่พีคสุดขีด รดีซ่านทรวงอาจไม่ใช่สิ่งที่มองหา แต่ถ้าใครอยากแค่อ่านนิยายที่ธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา อ่านแล้วสุขใจไปกับความรักของสามีภรรยาคู่หนึ่งที่ทำให้เรานึกอิจฉาในใจ ทำไมไม่คนแบบเขาเข้ามาในชีวิตบ้างเลยนะ ยกเล่มนี้มาอ่านเลยค่ะ เพราะมันทำให้คุณอิ่มกับครอบครัวนี้ที่เรียบง่ายแบบนี้

 

 

 

แก้ไขล่าสุด (วันจันทร์ที่ ๒๕ กรกฏาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ เวลา ๑๗:๐๒ น.)