philiciana.com : เวบรีวิวนิยาย by ฟีน่า

ยอมแล้วทูนหัว อยากมีคนข้างตัวเป็นคุณ ณัฐณรา

 

ยอมแล้วทูนหัว อยากมีคนข้างตัวเป็นคุณ   ณัฐณรา

 

ถึงแม้ว่าการเป็นสาวโสดเฉียดๆ วัยสาวขึ้นคานจะไม่เคยทำให้ตรีลักษณ์รู้สึกเดือดร้อนมากมายสักเท่าไร แต่ไม่ใช่กับผู้ชายตาสีฟ้าคนนี้ คนที่ตรีลักษณ์รู้สึกบางอย่างที่อาจไม่ใช่ตรีลักษณ์คนเดิม เพราะไม่ใช่แค่เมียงมองแต่เธอพร้อมจะใช้มารยาและทุกกระบวนท่ามาเพื่อชนะใจผู้ชายในฝันคนนี้ แต่เมื่อตรีลักษณ์ไม่ใช่สาวเจ้าเสน่ห์แบบคู่แข่งทางหัวใจงานนี้จะสมหวังหรืออกหักตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลงสนาม

 

ความสวยคือสิ่งแรกที่ผู้ชายสนใจ นั่นไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด แบรทลี่ย์เองก็ไม่ต่างไปจากเรื่องแสนธรรมดาของโลกใบนี้ แต่กับผู้หญิงแปลกๆ อย่างตรีลักษณ์เธอมีบางอย่างที่ดึงดูดใจเขาได้มากกว่าความสวยที่สะดุดตา ความเป็นธรรมชาติและการอ่อยที่เรียกได้ว่าฝีมือระดับอนุบาล แต่มันไม่ได้ทำให้แบรทลี่ย์รู้สึกว่าขบขันกับสิ่งที่เธอทำ หากมันกลายเป็นเสน่ห์บางอย่างที่เขาติดใจเสียยิ่งกว่าอะไร

 

แม้ว่าการชิงชัยครั้งนี้จะผิดหวังสักแค่ไหนแต่ตรีลักษณ์ก็จะไม่ท้อถอย ตอนนี้เป็นได้แค่ทีเร็กซ์ใครเลยจะรู้ว่าที่รักก็อาจจะเป็นคำของเธอในเร็ววันนี้ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยอะไรก็อาศัยคำว่าบ้านใกล้เรือนเคียงก็ย่อมได้  งานนี้รักแท้อาจจะแพ้ใกล้ชิด แต่หากคิดให้ดี ใกล้ชิดแค่ไหนก็มีสิทธิ์พ่ายความสวยใส

 

มันไม่ได้ผิดกติกาที่แบรทลี่ย์จะเล่นขี้โกงที่แอบหลอกล่อจนล่วงรู้ไม้ตายของตรีลักษณ์ และเรื่องอะไรที่เขาจะแบไต๋ให้แม่สาวทีเร็กซ์คนนี้ได้รู้ความลับที่มันไม่เคยเป็นความลับตั้งแต่ที่ไม่เคยมีใครรู้ว่าถึงเขาจะหน้าฝรั่งตาน้ำข้าวสักแค่ไหน แต่เลือดไทยครึ่งหนึ่งที่อยู่ในกายทำให้เขาเข้าใจทุกอย่างและทุกคนโดยไม่ต้องเปิดเผยตัวตน หากมันกลับทำให้คนที่ซ่อนเร้นเผยอีกด้านให้เขาได้รับรู้

 

บางทีตรีลักษณ์ก็อยากเข้าข้างตัวเองไปว่าแผนพิชิตว่าที่ทูนหัวในอนาคตประสบผลสำเร็จ แต่ไม่มีอะไรแน่นอนจนกว่าจะได้ยินทุกอย่างจากปากของแบรทลี่ย์ แต่สิ่งที่ตรีลักษณ์ไม่คิดมาก่อนก็คือว่าคำพูดที่ได้ยินมันสั่นสะท้านยิ่งกว่าคำว่ารัก เพราะพ่อหวานใจตัวดีคนนี้รู้ทุกอย่างที่เธอพูด เข้าใจทุกอย่างที่เธอเขียน แบบนี้ลูกตีเนียน แอบมึนทั้งหลายที่เอาโมเมเขาก็คงไม่ใช่ความลับอีกต่อไป แต่ในความอับอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนี มันก็มีความหวานเคลือบเอาไว้ เพราะเธอคือคนสำคัญจึงได้รับรู้ในความลับของเขา

 

จริงๆ แบรทลีย์อยากจะเปลี่ยนทีเร็กซ์ให้เป็นที่รักมาเนิ่นนาน เพียงแต่เขาต้องการความแน่ใจว่าเธอคนนี้คือคนที่ใช้สำหรับตัวเขา ไม่ใช่ว่าตรีลักษณ์เป็นคนสวยที่สุด แต่เธอคือผู้หญิงที่ดีที่สุดตั้งแต่เขาเคยรู้จัก เนื้อแท้ของเธอเป็นสิ่งที่แบรทลี่ย์หลงรัก ผู้หญิงที่แสนจะเรียบร้อยแต่ริอ่านจะใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนเพื่อต้อนเขาเข้าสู่ประตูวิวาห์ และเขาพร้อมจะเป็นทูนหัวอยู่ข้างๆ ใจเธอมานานแล้ว งานนี้แผนอ่อยแบบมือใหม่หัดขับจึงจับหัวใจของเขาไว้อยู่เหม็ด

 

คอมเม้นท์ส่วนตัวนะคะ

 

ห่างหายการอ่านงานของนักเขียนมาสักระยะหนึ่งแล้ว แต่เล่มนี้สนใจเพราะชื่อเรื่องเลยค่ะ ชื่อแปลกดี ยาวจนเรียกสลับกันไปมากอยู่พักหนึ่ง กว่าจะเรียกกันถูก แต่อย่างไรก็ตามที่ชื่อนิยายเป็นอะไรที่เป็นเอกลักษณ์มากเลยทีเดียวค่ะ ยาวแต่ไม่จำเจ แล้วใครกันล่ะ ที่ยอมแล้วทูนหัว ที่จะได้คุณมาเป็นคนข้างตัว

 

จะว่าไปมันก็เป็นพล็อตแนวสาวโสดที่ไม่ยอมปล่อยให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปกับวัยที่กำลังจะขึ้นคานแบบถาวร แต่เธอก็ไม่ได้ขนาดที่ว่ากระเหี้ยนกระหือรือที่จะต้องหาคนมาเป็นสามีให้ได้จนลืมภาคภูมิในตัวเอง จนมาเจอพระเอกนี้ละ คนนี้ละสเปค ทำไงดีละ จะจีบก่อนมันจะดีหรือ แต่จะเฉยๆ นิ่งๆ งานนี้ได้มีคานทองเป็นของตัวเอง ดังนั้นปฏิบัติการอ่อยแบบเนียนๆ จึงต้องเกิดขึ้น อย่าทำอะไรให้ไก่ฝรั่งตื่นแล้วเผ่นหนีไปไกล  แต่จะอ่อยแค่ไหน ก็ยังทำอะไรมากไม่ดีเพราะสถานะหลายอย่างทำให้เธออ่อยแต่พองาม และที่ไม่รู้เลยก็คือเป้าหมายในครั้งนี้กลับไม่เหมือนอย่างที่คิด เขาไม่ใช่ฝรั่งทั่วๆไป  แต่เขากลับมีเชื้อสายไทยในตัวชนิดที่เรียกว่าถ้าไม่หน้าฝรั่งก็คนไทยชัดๆ พูด อ่าน เขียนและฟังได้ชัดเจน แต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้เขาไม่แสดงให้ใครทราบว่าเขาเองจริงๆ เป็นเช่นไร มันก็เลยเป็นความขบขันปะปนกับความสนใจในความโก๊ะ ความซื่อของนางเอกที่จีบเขาโดยที่ไม่รู้ว่าเป้าหมายรู้แทบทุกแผนการทิ่เธอคิดจะทำ

 

ตอนแรกที่เห็นชื่อนิยายก็นึกไปว่าประโยคนี้คงเป็นคำพูดของพระเอกหรือเปล่า แต่ไม่ใช่นะคะ มันเป็นสำนวนของตัวนางเอกเองเลย จากอาจารย์สาวที่ไม่ได้อะไรคิดมากกับความโสดชนิดที่ต้องแต่งงานให้ได้ภายในสามวัน เจ็ดวัน แต่ความเฉยๆของเธอก็ถูกสั่นคลอนด้วยว่าที่สามีในมโนของเธอ ถูกสเปคทุกอย่าง แถมยังเป็นอาจารย์ในรั้วเดียวกันเสียอีก อ่อยเบอร์แรงแฝงความเป็นกุลสตรีไทยจึงต้องถูกหยิบมาใช้ นางเอกทอดสะพานแต่พองาม ไม่ขนาดเสริมใยเหล็กจนแทบจะอัญเชิญให้เดินข้ามสะพานที่ทอดมา แต่ที่พระเอกเขายอมก็คงเพราะความดีงามในตัวนางเอก เธอเป็นคนจิตใจดีแบบไม่ต้องคอยป่าวประกาศว่าฉันนี้ละคนดี เธอไม่ระรานใคร ไม่ว่าคนนั้นจะมีปฏิกิริยากับเธอเช่นไร หากมองผ่านไปได้จนไม่เอามาเป็นอารมณ์เธอก็จะทำจนเหมือนคนมองโลกในแง่บวกกลายๆ แต่ไม่ถึงกับนางฟ้าที่ยอมให้คนอื่นกลั่นแกล้ง คือฉันไม่ทำเธอ ไม่คิดแค้นเคืองอะไรไร้สาระ แต่ก็ย่ามายุ่งกับเธอก่อน ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า

 

ถึงแม้ว่าชื่อนักเขียนจะมีผลงานในแนวโรมานซ์เสียมากกว่า แต่ว่าเล่มนี้จะเป็นนิยายแนวน่ารัก กุ๊กกิ๊กผ่อนคลายอารมรณ์เสียมากกว่า ใครมองหาเลิฟซีน จงข้ามเลยผ่านเล่มนี้ไปได้เลยนะคะ มากสุดแค่จูบ นอกเหนือไปกว่านั้นเล่มอื่นนะคะ พล็อตเรื่องเป็นสไตล์อ่านง่ายๆ  และเน้นความหวานเล็กๆ เอาไว้ให้ลุ้นว่านางเอกจะทำอย่างไรนะให้พระเอกสนใจเธอ โดยที่ไม่รู้ว่าบางอย่างของเธอสะกดใจเขาไว้ตั้งแต่แรกพบแล้ว แต่ดีที่มันจะไม่เป็นแค่ความถูกใจแรกพบแล้วไม่ได้สานต่อ ยิ่งเธอเข้าใกล้เขามันก็ทำให้อะไรที่เรียกว่าความสัมพันธ์ระหว่างกันเติบโตขึ้น

 

ตัวพระเอกเองก็เป็นคนที่เรียกได้ว่าน่ารัก ถึงเขาจะดูสบายๆ เหมือนเข้าถึงได้ง่ายไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรแต่เขาก็มีเส้นบางๆ กั้นคนอื่นไว้ ยกเว้นแค่ตัวนางเอกที่เขาเปิดใจให้เธอเข้ามากใกล้ๆ เขา รับรู้ถึงความลับของเขา โดยเฉพาะการที่ทำให้เธอรับรู้ว่าพูด อ่าน เขียนภาษาไทยได้  เป็นสิ่งที่เหมือนกับว่าเขาสงวนความลับนี้ไว้ให้เฉพาะคนในครอบครัวได้รู้จักตัวจริงของเขา และนางเอกก็คือคนที่เขาเลือกแล้วที่จะได้รับความรู้ความลับเล็กๆ นี้ไว้ในฐานะผู้หญิงของเขา

 

ใครชอบงานแนวน่ารัก อบอุ่นใจ เนื้อเรื่องไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนอะไร เพื่อเอาไว้อ่านผ่อนคลายอารมณ์และเติมเต็มความรู้สึกว่าฉันก็อยากจะมีคนที่กล้าอุทานว่า ผู้ชายคนนี้ละที่ฉันจอง ต้องได้เขามาเป็นคนข้างกาย  ตัวร้ายที่มีก็เป็นสไตล์ตัวร้ายที่ถูกกำหนดให้มาในมาดสาวสวยแต่ข้างในกลวงโบ๋ ลืมรากเหง้าของตัวเอง ฟุ้งเฟ้อไปกับวัตถุนิยมตามกระแส เดาได้เลยว่าตัวร้ายจะต้องมีสเต็ปทำอะไรกันบ้าง มีภูมิหลังอย่างไร ในสังคมที่กว้างแต่ก็ยังแคบของอาชีพที่นางเอกเป็น มีตัวอย่างของคนให้เห็นกันไม่มากก็น้อย แต่มันก็เป็นตัวเปรียบเทียบกับนางเอกชนิดขาวกับดำเลยว่า ใครคือตัวคนร้ายหรือคนดี และจุดจบของตัวร้ายสไตล์นี้ก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง แต่ที่เจ๋งสุดคือ นางจะพยายามแค่ไหน ตัวพระเอกก็ไม่เคยสนใจอะไรไปมากกว่า เธอก็สวยดี ก็แค่นั้นเอง

 

เนื้อเรื่องอาจจะไม่มีอะไรแปลกใหม่มากนัก แต่ความสนุกแบบนิยายที่ใช้ความเรื่อยๆ ของเรื่องมาเป็นตัวดึงความสนใจ แต่ที่ต้องปรับปรุงก็เช่นคำผิดในเล่ม การตัดคำของหนังสือ อย่างเจอคำว่าแบรทลี่ย์ แบรท อยุ่บรรทัดบน ลี่ย์อยู่บรรทัดล่าง มันเลยตลกดีค่ะ การฉีกคำแบบนี้อาจจะหลุดรอสายตาเวลาตรวจทานไปบ้าง บางช่วงบางตอนก็รู้สึกว่ามันอืดๆ นิดหนึ่ง แถมยังโดนคู่น้องสาวแย่งซีนไปหลายครั้ง เพื่อปูเนื้อหาไปสู่เล่มต่ออีกสองเล่ม แต่รวมๆ แล้วเป็นงานแนวน่ารักสบายๆ ของณัฐณราที่อ่านได้  ตอบสนองความต้องการนิยายสายสีขาว ไม่มีอะไรในกอไผ่เลยค่ะ หวานพอประมาณ ฟินพอได้ แต่ยังไม่ชนิดที่ว่าโดนสุดๆ เท่ากับเล่มแรกของนักเขียนที่ยังไงฟีน่าก็ชอบเล่มนั้นของนักเขียนที่สุดแล้ว  แต่ก็ยังอยากอ่านสองเล่มต่อเพื่อให้เนื้อหาของชุดนี้จบแบบครบสมบูรณ์แบบ  แล้วถ้าใครอยากรู้ว่าอ่อยแต่พองามทำอย่างไร อ่อยอย่างไรให้สมเป็นกุลสตรีชนิดที่ไม่ถูกมองว่าอ่อยเว่อร์เบอร์แรงเกินไปสักนิด นางเอกเล่มนี้เป็นตัวอย่างที่ทำให้เห็นว่าบางทีผู้หญิงเป็นฝ่ายรุกก่อนนิดๆ บ้างก็ไม่น่าเกลียดจนเกินไป ถ้าสมหวังดั่งใจ ก็อาจได้คนข้างตัวที่ถูกใจเราอย่างที่สุด

 

 

แก้ไขล่าสุด (วันศุกร์ที่ ๐๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๙ เวลา ๑๐:๕๓ น.)