philiciana.com : เวบรีวิวนิยาย by ฟีน่า

เพรงฟ้า พุดแก้ว

 

เพรงฟ้า พุดแก้ว

 

เทพนิยายเป็นได้แค่เทพนิยายไม่มีวันเป็นจริง เธอเป็นเพียงทัชชาเด็กกำพร้าที่ไร้ยศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ ที่จะได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าหญิงในนิทานอันแสนหวาน ดังนั้นเธอจะไม่มีวันคิดไปไกลจากที่เป็นอยู่ แม้ทัชชาจะไม่ได้โง่งมจนมองไม่ออกว่ามันมีเหตุผลซ่อนเร้นที่ทำให้เจ้าชายหลุยส์ รัชทายาทของลิเลียต้องการเรียกใช้เธอไม่ใช่แค่ที่เขาบอกกับเธอ แต่ถึงจะรู้หากหัวใจเธอไม่หวั่นไหวก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงโลกของแห่งความจริงไปได้

 

รักแรกพบ เป็นคำที่เจ้าชายหลุยส์รู้ทันทีตั้งแต่พบหน้าสาวน้อยแก้มแดงอย่างทัชชาและเขาก็รู้ดีเช่นกันไม่ต่างจากทัชชาว่าเพราะสถานะที่เขาเป็นจะไม่มีวันที่ได้ชิดใกล้ทัชชายกเว้นการใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่างทำให้เธอไม่อาจถอยห่างจากเขาอย่างที่เธอตั้งใจได้ แต่ใช่ว่าการได้มีทัชชาอยู่ข้างกายทุกอย่างจะราบรื่นเสมอไป ตำแหน่งอันสูงส่งหากเต็มไปด้วยกรอบที่บีบบังคับหลุยส์ไม่ให้ทำในสิ่งที่คิดและต้องการได้ แต่เมื่อมันคือความปรารถนาอันแรงกล้าของเขาจะไม่มีอะไรหยุดยั้งมันได้

 

แม้เพียงกล้าเปิดใจและวางมือไว้ให้คนที่ทัชชาคิดว่ารักได้กลับต้องถูกทำลายความภาคภูมิใจอย่างยับเยิน หาก ทัชชาจะโทษใครได้เจ้าชายหลุยส์หรือสถานะที่เขาเป็นทำให้เธอต้องมีตราบาปติดตัว แม้ว่ามันจะไม่ทำให้เธอต้องกลายเป็นของเล่นสำหรับเจ้าชาย แต่มันรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะตั้งรับมันได้ เพียงชั่วข้ามคืนสถานะที่เคยมีกลับกลายเป็นสูงส่งหากแต่เหน็บหนาวและเต็มไปด้วยอันตราย

 

ใครกันที่ปรารถนาความเป็นเจ้าที่อยู่เหนือผู้อื่น แต่สำหรับเจ้าชายหลุยส์เขาต้องการเป็นแค่นายหลุยส์ธรรมดามากกว่าจะต้องกล้ำกลืนกับสถานะที่เป็นอุปสรรคในความรักและกลายเป็นอันตรายต่อคนที่เขารักอย่างที่สุด และเพราะรักอันมากล้นนี้เช่นกันทำให้สถานการณ์ที่แสนเปราะบางใกล้พังภินท์ลงทุกที หากตอนนี้หลุยส์ไร้ทางเลือกที่จะทำสิ่งใดได้นอกจากปล่อยให้ชะตากรรมดำเนินไปแต่เขาจะเอารักที่เป็นของเขากลับคืน

 

เมื่อรักแรกและหวังว่าจะเป็นรักสุดท้ายปิดฉากลงด้วยความเจ็บปวด ทัชชาจะไม่ยอมเป็นผู้หญิงที่เชื่อในสิ่งที่เธอเคยเชื่ออีกต่อไป เจ้าชายหลุยส์จะเป็นอดีตที่เธอไม่จดจำ เธอจะหันหลังให้กับทุกอย่างและเริ่มต้นใหม่กับตัวตนใหม่ที่เธอสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกราะป้องกันหัวใจจากการกลับมาทวงคืนอีกครั้ง แต่เธอจะเป็นในสิ่งที่อยากเป็นหรือเมื่อความจริงไม่เป็นความจริง เต็มไปด้วยเรื่องหลอกลวงหรือเธอจะเปิดใจให้กับคนที่เธอไม่มีวันจะลืมความรักของเขาได้

 

ไม่มีใครที่จะมีสิทธิ์ในตัวทัชชาได้เท่ากับที่หลุยส์มี ต่อให้เธอหนีไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียวเขาก็จะตามเธอกลับมา เภทภัยที่เคยทำให้ทัชชาต้องเจ็บปวดจะไม่มีอีกแล้ว โดยมือทั้งสองของหลุยส์เขากวาดมันทิ้งออกไปจากชีวิตของเราชั่วนิรันดร์พร้อมกับปณิธานที่เขาจะทำให้เป็นจริง เทพนิยายใครว่าเป็นเพียงความฝันอันเลื่อนลอยแต่หลุยส์ได้นำมันมามอบให้แด่เจ้าหญิงของเขา ทัชชา

 

คอมเม้นท์ส่วนตัวนะคะ

 

รีวิวพุดแก้วเล่มใหม่ออกมาให้อ่านกันว่องไวทันใจแฟนพุดแก้วค่ะ ไม่ต้องถามว่าสายไหน เครือๆ ไหน มันก็เริ่มต้นจากมอเรลกันทั้งนั้นค่ะ แค่เล่มอาจจะไม่ใช่มอเรลอย่างแท้จริงเพราะเป็นการกลับไปที่อาณาจักรลิเลียอีกครั้งหลังจากเรื่องราวในธุลีฟ้าผ่านไปหลายปี ตำนานรักต่างชนชั้นก็กลับมาอีกครั้ง และยังคงเสียดุลให้กับสาวไทยไปอีกคน

 

เมื่อสาวน้อยคนงามหล่นมาอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าชายรูปงาม รักแรกพบที่สาวน้อยรู้ดีว่าไม่มีเทพนิยายมีแต่ความจริงที่ทุกอย่างล้วนมีชนชั้น เธอเองไม่คิดจะปีนข้ามกำแพงของคำว่าฐานันดรศักดิ์ไปอย่างแน่นอน หากยิ่งหนีเท่าไรก็เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอม พยายามที่จะจับให้เธอเป็นซินเดอเรลลาให้ได้ และในการยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองกลับมีแต่เรื่องมากมายเข้ามา แม้จะเจ็บปวดแต่อย่างน้อยก็ยังมีอ้อมกอดของคนที่รักเธอเคียงข้าง หากในวันหนึ่งเรื่องราวแสนหวานก็ไม่เหมือนเดิม มันกลับกลายเป็นความจืดจางและเต็มไปด้วยพิษรักที่ทำลายหัวใจเธอจนได้แต่บอกตัวเองว่าจะไม่ยอมเป็นคนโง่อีกต่อไป แต่เธอก็ยอมจะเป็นผู้หญิงที่อาจจะเจ็บซ้ำสองอีกเพราะหัวใจไม่สิ้นรัก เพราะเขาได้ทำให้เธอเชื่อมั่นอย่างที่สุดว่ารักไม่เคยจางไปจริงๆ

 

อย่างที่บอกว่าเหตุการณ์ในเรื่องนี้จะต่อจากธุลีฟ้าค่ะ หลังจากพระเอกในธุลีฟ้าทำให้สิ่งที่เขาต้องการอยู่ในมือชนิดที่เขาไม่ต้องเสียอะไรสักอย่างที่ปรารถนาไป เรื่องราวที่เหมือนจะเงียบสงบหากแท้จริงแล้วมันก็มีคลื่นลมที่รอเวลาทำลายล้างอยู่ แต่มันเป็นเรื่องในอนาคตเพราะเรื่องนี้พระเอกของเราเรียกได้ว่ารักแรกพบถ้าไม่ใช่ก็ใกล้เคียง เขารู้ใจตัวเองดีว่าต้องการอะไร ถูกตาต้องใจสาวน้อยในอ้อมกอดคนนั้น ทำอย่างไรจึงได้ใกล้เธอ ได้ทำความรู้จัก ได้จีบ ก็ต้องอาศัยเส้นสายและบางอย่างกันสักนิด เข้าทำนองว่าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกลละงานนี้  ไม่มีพระเอกใจร้ายใจดำ มีแต่รักและทำให้เห็นกันไปเลยว่าอยากให้เธอมาเป็นคนรักใจจะขาด ติดอยู่ที่เธอดูเหมือนจะไม่ให้ความร่วมมือ รู้ดีว่าทำไมกำแพงระหว่างกันมันจึงสูงนัก แต่เขาสนใจไหม ตอบเลยว่าไม่ ไม่ต้องดิ้นรนหนีไปไหนไกลๆ นิ่งๆ แล้วยอมจำนนรับความจริงจะสบายกว่าการหนีไปจากความรักของเขา พระเอกนี้แสนรัก แสนทนุถนอมนางเอก ไม่ใช่เจ้าชายหัวอ่อนที่จะยอมให้ใครมาจูงจมูกได้ง่ายดาย ต่อให้นางเอกทำให้เขาอาจจะหมดสิทธิ์ในการเป็นรัชทายาทเขาก็ไม่สนใจเพราะอย่างไรเขาก็ไม่ต้องการมงกุฎที่เต็มไปด้วยอำนาจแต่ไร้อิสรภาพนั่นเต็มทน เขาอยากได้แค่หัวใจของนางเอก ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก ด้านได้อายอด ใช้ความผิดพลาดให้เกิดประโยชน์สูงสุดเพื่อเข้าข้างตัวเอง คือเห็นกันขนาดนี้แล้ว ช่วงดรามาที่นางเอกเข้าใจผิดก็เลยไม่มีอะไรจะให้รู้สึกพระเอกทำให้เราไม่ชอบไปได้ ก็เอาใจช่วยกันไปเงียบๆ ว่าเดี๋ยวนางเอกก็เข้าใจว่าอะไรทำให้มันเป็นแบบนี้ ลุ้นกันเบาๆ ไม่ต้องลุ้นกันตัวโก่งหรือแช่งชักหักกระดูกพระเอกเลยสักนิด

 

การจะเป็นเจ้าหญิงในอาณาจักรลิเลียไม่ยากแค่คุณเป็นสาวไทย คุณก็มีสัดส่วนในการได้ลุ้นมงกุฏเจ้าหญิงอย่างน้อยๆ ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ และถึงแม้จะไม่อยากเป็นต้องได้เป็นเหมือนนางเอก สาวน้อยคนสวย บอบบางแต่เข้มแข็งไม่งั้นคงไม่สามารถดูตัวเองได้ทั้งๆ ที่เป็นเด็กกำพร้า  ส่วนประกอบที่เป็นเธอจึงทำให้มีเจ้าชายดีๆ มาหลงรัก แต่ใช่ว่านางเอกจะกระโจนลงไปในหลุมรักแบบสบตาแล้วใจอ่อน เพราะเธออยู่ในโลกความจริงมากกว่า มันไม่ควรเป็นความรัก เธอต้องใจแข็งให้มากๆ ถ้าไม่อยากเสียใจเพราะความจริงมันโหดร้าย สุดท้ายก็สู้ใจตัวเองไม่ได้ ความรักจึงทำให้คนทั้งเข้มแข็งและอ่อนแอควบคู่กันไป นางเอกเป็นคนมีสติในความรักมาก ไม่ว่าจะช่วงเวลาสุขหรือทุกข์ เธอเสียใจได้แต่ต้องกลับมาสู้ต่อให้ได้ ถึงจะมีช่วงที่เธอเข้าใจผิด แต่เจอเข้าไปแบบนั้นและต้นตอก็อยากให้เธอเดินจากไปจริงๆ จึงไม่แปลกที่นางเอกจะอยากจะเลิกรากับพระเอก ไม่ใช่จากความงี่เง่า หูเบาหรืออะไร เธอพร้อมจะเชื่อเขาตลอดเวลาแต่เรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้น การผลักไสคือการช่วยให้นางเอกมีชีวิตรอด

 

เนื้อเรื่องหลักอาจจะไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากสายสกุลลิเลียเล่มอื่นๆ ค่ะ รักที่มีคำว่าฐานันดรกั้นขวางไว้ ซึ่งแน่นอนว่าตำแหน่งอันสูงส่งไม่มีค่าเท่ากับความรักเสียทุกคนอาจจะยกเว้นพระเอกจากธุลีฟ้าที่เขาต้องได้ทุกอย่างไม่ยอมเสียคนที่รักและตำแหน่งที่เขาต้องได้ พระเอกเขาก็รักนางเอกดีมากๆ ปกป้องนางเอกจากทุกอย่างได้ดีแม้จะมีทำให้เธอต้องเสียใจบ้าง แต่มันคือการดำเนินเรื่องถ้าไม่มีฉากพวกนี้เนื้อเรื่องมันจะไม่มีอะไรให้เป็นเรื่องตื่นเต้นเร้าใจเลย เพราะจะเป็นรักที่ราบรื่นมากจนมากเกินไป ช่วงที่พระเอกกับนางเอกมีปัญหากันใหญ่หลวง เราก็ไม่ได้คิดว่าจะมีดรามาอะไรมากนักนะคะ เพราะพระเอกรักขนาดนั้นมันต้องมาจากแผนการหรืออะไรสักอย่างที่รอว่าจะมาในแนวไหน แล้วก็ตรงเป๊ะอย่างที่คาดไว้ รักมากเลยต้องกันเธอออกจากเรื่องยุ่งๆ ซึ่งนางเอกเองก็ไม่ได้เจ็บแค้นเคืองโกรธพระเอกชนิดที่ว่าโกรธสิบปีไม่มีวันจาง เธอรับฟังถึงเหตุผลอยู่แต่ก็ต้องหลังจากออกอาการเหวี่ยงวีนและชังน้ำหน้าเต็มที่ไปสักหน่อยก็ตามที แต่ไม่ได้มากจนรำคาญความเล่นตัวของนางเอก กำลังดี มีรสชาติแบบพองาม

 

แต่เล่มนี้ไม่มีแค่คู่เดียว หากมีสองคู่ อ่านไปพอจะรู้ว่ามันต้องมีอะไรกับคู่ที่สองอย่างแน่นอน ยิ่งอ่านยิ่งใช่ และท่ามกลางคลื่นลมน้อยๆ ที่เปลี่ยนเป็นไต้ฝุ่นหรือเฮอริเคนไปบ้าง แต่มันชั่ววูบเดียวและไม่ได้ทำให้เกิดความเสียหายใหญ่หลวงมากนัก เนื้อเรื่องคู่หลักเลยจะดูเหมือนว่าไม่ถึงกับลำบากแต่ก็ไม่ได้ราบรื่นไปเสียทีเดียว ความตื่นเต้นของเรื่องก็เลยไม่เท่าไร แต่คู่รองมาในสายดรามากันเลย แต่ไม่ได้ทำให้จิตตกมากนัก แต่ชีวิตของเธอคนนั้นช่างพลิกผันเสียเหลือเกิน โชคดีว่าเธอมีนางเอก มีเพื่อนรัก มีแม่ที่แสนประเสริฐ ทำให้เธอผ่านความเลวทรามที่สุดในชีวิตมาได้ จนกลับกลายไปว่าผู้หญิงคนนี้และความรักของเธอน่าสนใจมาก ผู้หญิงที่ผิดพลาดเพราะรักจนหน้ามืดตามัว ถูกหักหลังจนเธอยังขยะแขยงตัวเอง เกลียดชังสิ่งที่เปรียบเสมือนครึ่งหนึ่งของตัวเธอ อยากจะตาย อยากจะไม่เป็นที่จดจำของใครๆ แต่กลับมามีชีวิตใหม่ได้ ได้คนที่รักเธอจริงในชีวิต คนที่ไม่เคยสนใจว่าเธอคนนั้นจะมีอดีตอย่างไร เพราะเขารักที่ตัวเธอ เนื้อในของเธอมากกว่าเปลือกนอก ฟีน่าเอาใจช่วยคู่นี้นะคะ เพราะยังไงคู่หลักเขาเกิดมาคู่กันอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง พระเอกเล่นปูทางไว้แล้วว่าอะไรที่เขาต้องการเพื่อให้ได้อยู่กับนางเอกต้องสูญเสียอะไรไปเขาก็ยอมเพราะเขารักนางเอกมากกว่าตำแหน่งที่เขาไม่เคยสนใจ ความสนใจจึงเทมาที่คู่สองไปเลยอย่างไม่ต้องคิดมาก อยากรู้ว่าจะลงเอยแบบไหน แน่นอนว่าคงจบแบบแฮปปี้ แต่ก่อนจบมันมีอะไรให้ตามอ่านอยู่

 

ความดีงามของการอ่านงานพุดแก้วคือ ไม่เน้นสายดรามาน้ำตาเป็นโอ่ง ไม่ต้องพกผ้าเช็ดหน้าคอยซับน้ำตา พระเอกแสดงออกให้เห็นกันจะจะตาว่ารัก ไม่ค่อยลีลาเล่นตัว นานๆ จะเจอสักเล่ม แต่ถ้าเจอคนที่ใช่หัวใจจะบอกอย่างง่ายดายว่าเธอคือคนนั้น นางเอกได้รับความดวงดีไปค่ะ  แค่ต้องไปอดทนชะตาชีวิตเล็กน้อยถึงปานกลาง ขืนเป็นนางซินที่ไม่ต้องมีวิบากกรรมมันจะสบายไป

 

แต่ในเล่มนี้สิ่งที่มันออกจะขาดไปก็คือการเชื่อมต่อของเนื้อเรื่องในช่วงบู๊ของพระเอกที่จัดการคนที่เป็นส่วนหนึ่งของการทำร้ายนางเอก คือจู่ๆ จะไปก็ไป จะมาก็มา อ่านๆ อยู่นึกว่าอ่านข้ามหรือเปล่า หน้าหายหรือว่าอะไร อารมณ์มันไม่ต่อเนื่องเลย ตัดภาพกลับมาภารกิจสะสางลุล่วงไปแล้ว  เหลือแค่มาทำความรู้จักกับนางเอกอีกครั้ง งวดก่อนว่าตื้อหนักแล้ว รอบสองหนักกว่าสองเท่า ถ้ามีเหตุการณ์ช่วงที่เจ้าชายไปเล่นบทบู๊ล้างผลาญให้อ่านอาจจะทำให้เรื่องดูไม่สะดุดขนาดนี้ มันความต่อเนื่องชนิดที่คิดว่าหน้าหายไปเลยก็แล้วกันค่ะ พลิกๆ ดู ไม่ได้ขาด แต่มันไม่มี นักเขียนเองก็บอกเองแล้วว่าไม่สันทัดทางบู๊ กลัวเขียนมาจะไม่อิน พอเข้าใจค่ะ ทางสายนี้ไม่ใช่จะเดินกันง่ายๆ เขียนไม่ดี ก็ไม่อินอีก

 

แต่เอาเป็นว่างานของพุดแก้ว ก็ยังคงความเป็นพุดแก้วอยู่เหมือนเดิมค่ะ สายสกุลที่มีสัมพันธภาพอันดีงามมาทุกรุ่น เนื้อเรื่องไม่หนักมากไป ขายความฟิน นิยายสายสีชมพู นิยายที่ไม่ต้องอาศัยตัวร้ายที่จ้องจะเขมือบพระเอกแต่ในเล่มนี้ต้องการกำจัดนางเอกไปจากชีวิตเพื่อตอบสนองความต้องการของนางคนเดียว ที่สุดท้ายก็ไร้ฝีมือทำอะไรพระเอกกับนางเอกไม่ได้ พระเอกมีรักแรกรักเดียวคือนางเอก แต่ความสีชมพูก็แอบโดนที่สีหม่นๆ เฉดเทามาแย่งซีนอยู่เหมือนค่ะ เพราะความดรามานิดๆ ทำให้เรื่องเข้มข้นขึ้น แต่ก็พอจับทางได้ว่าพุดแก้วชอบเขียนปมประมาณนี้ เหมาะกับคนที่ไม่ต้องการอะไรหนักในชีวิตค่ะ  อ่านเพื่อเอาความฟินในชีวิต ริษยานางเอกไปบางเวลาที่หล่นลงมาก็มีอ้อมแขนของเจ้าชายมาโอบอุ้ม เป็นเราหรือเจ้าชายก็คงขยับหนีให้มันหล่นไปกองกับพื้นก็แล้วกัน เลือกปฏิบัติชัดๆ แต่นั่นละผู้ชายดีๆ มีแต่ในนิยายเหมือนที่พระเอกของพุดแก้วเป็นค่ะ

 

 

แก้ไขล่าสุด (วันพุธที่ ๒๗ กรกฏาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ เวลา ๑๖:๔๓ น.)