philiciana.com : เวบรีวิวนิยาย by ฟีน่า

รักสลักเงา ภัสรสา

 

รักสลักเงา  ภัสรสา

 

เมื่อวารณเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวเอง การล้างแค้นได้ทำให้เขาต้องกลายเป็นคนไม่มีตัวตน เป็นผีและมีชีวิตอยู่ในเพียงแค่เงามืดสิ่งที่เขาเคยเป็นนับจากวันนั้นจะมอดไหม้เป็นเพียงเถ้าถ่าน ตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนใหม่ไม่มีวารณ หากเหลือแต่เพียงกุญชร หรือผีวารณก็เพียงเท่านั้น ชีวิตเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายก็ควรจบสิ้นและเขาก็พอใจที่จะเลือกใช้ชีวิตในความเงียบงันกับสิ่งที่เขารัก หากความสงบที่เป็นยอดแห่งปรารถนาก็กำลังถูกทำลายลงจากผู้หญิงคนหนึ่ง

 

เพราะความไม่กล้าหาญพอจะสู้กับความจริงและสิ่งที่ต้องการ นัยน์ภัคจึงยอมทำในสิ่งที่เธอคิดว่าดีที่สุดสำหรับเธอ แต่แท้จริงมันคือความผิดพลาดที่ตอนนี้เธอไม่อาจทนฝืนรับมันได้อีกต่อไป หัวใจที่แบกรับเรื่องที่ทำลงไป ความจริงแล้วคนที่ผิดคือใครเธอผู้เดียวที่รู้ดี และการเดินกลับมาสู่จุดเริ่มต้นเพื่อแสวงหากำลังใจจากสิ่งหนึ่งที่เธอต้องการกลับทำให้เธอได้พบผู้ชายที่แสนประหลาด คนที่พยายามทำตัวให้มีชีวิตที่ปราศจากใครมาพบเจอ และตัวเธอเองก็อาจเป็นสิ่งที่น่ารำคาญสำหรับพี่ผีผู้นี้

 

เมื่อไม่อาจผลักไสแม่ตัวปัญหาออกไปจากชีวิตได้ วารณก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับนัยน์ภัค แต่มันไม่ยากเย็นสำหรับเขานักหรอกเพราะถ้าแค่เธอไม่ยุ่งกับเขา วารณก็ไม่คิดจะยุ่งกับใคร และที่สำคัญที่สุดเขาเข้าใจในความรู้สึกของทุกคนที่อยากให้เขาอยู่ห่างแม่ตัวยุ่งคนนี้ ความหวั่นไหวมันคือบ่อเกิดของความรัก แต่เมื่อเขาผ่านความจริงของโลกอันโหดร้ายมาจนหมดสิ้น หัวใจของเขาย่อมแข็งแกร่งพอจะไม่รู้สึกใดๆ แต่วารณก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เขาเชื่อมันเป็นไปได้

 

ในสายตาของนัยน์ภัค วารณคือผู้ชายที่ไม่เหมือนใคร แต่ไม่ใช่คนที่เธอคิดจะรักใคร่อย่างแน่นอน หากในความเหมือนไม่แยแสใคร แต่เขากลับซ่อนความอบอุ่นไว้ในการกระทำที่ปฏิบัติต่อเธอและเหล่าสัตว์เลี้ยงที่ทั้งเธอและเขาหลงรัก จนกว่าจะรู้ตัวนัยน์ภัคก็ละเมิดคำสั่งของคนในครอบครัวที่ไม่ต้องการให้เธอหลงและรักผู้ชายอย่างพี่ผี คนที่ไม่อาจมีชีวิตในด้านสว่างได้

 

วารณรู้ว่าสิ่งที่ควรทำคืออะไร การออกไปให้ห่างจากชีวิตที่สว่างไสวเจิดจ้าของนัยน์ภัคและถอยกลับไปอยู่ในมุมมืดของคนที่ตายเป็นผีไปแล้ว แต่ความรักยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งเดินหนีกลับยิ่งพาเข้ามาชิดใกล้ และในขณะที่วารณกำลังคิดจะยอมแพ้กับความรู้สึกอ่อนหวานและหวั่นไหวที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จักมา ความรักที่อาจจะขจัดความเจ็บปวดไปได้ก็กลับทำให้ร้าวรานกว่าที่เคยพานพบ ไม่ใช่แค่ว่ารักกันไม่ได้ แต่วารณไม่มีสิทธิ์ที่จะรักเธอ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม นัยน์ภัคคือสิ่งต้องห้าม เป็นคนที่เขาต้องผลักไสและไม่อาจมองด้วยสายตาด้วยความรู้สึกว่ารักนับจากจนวันตาย

 

มันไม่ผิดที่วารณจะตัดสินใจทำในสิ่งที่มันไม่ได้ทำให้แค่เขาต้องทุกข์ทน หากแต่นัยน์ภัคก็ทนทุกข์เช่นกัน แต่มันก็ควรเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ ถ้าหากอุปสรรคมันจะมาจากสิ่งอื่น เธอก็พร้อมจะรู้ แต่นี้เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจต่อกรกับมันได้ คงได้แต่ปล่อยให้มันเป็นลิขิตของชะตากรรมที่แสนเจ็บปวด ถ้าไม่รู้จักว่ารักก็คงไม่สาหัสเช่นนี้ แต่เมื่อรักแล้วไม่อาจครองคู่ ก็คงปล่อยเป็นเพียงอดีตที่อยู่ในหัวใจตราบนิรันดร์

 

วารณเฝ้าถามตัวเองว่าสิ่งใดคือสิ่งที่สำคัญที่สุด การได้รักเธอหรือการได้เกลียดเธอ และแล้วหัวใจของเขาก็มีคำตอบ แต่วารณก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวที่จะครอบครองผู้หญิงที่มีชีวิตในแสงสว่างได้เช่นกัน รักมันเพียงพอหรือไม่กับการดึงนัยน์ภัคมาอยู่ในเงามืดตลอดกาล เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าผีที่ปราศตัวตน คนที่ไม่อาจมอบโลกที่เธอคู่ควร จะมีค่าพอสำหรับการได้เป็นความรักที่สลักอยู่ในหัวใจเธอตลอดกาลหรือไม่ คงมีแต่เพียงนัยน์ภัคเท่านั้นที่ให้คำตอบได้

 

คอมเม้นท์ส่วนตัวนะคะ

 

รูปเล่มยังไม่แต่ว่าอีบุ๊คส์มาแล้ว เมื่อเรานิยมงานอีบุ๊คส์กันไปแล้วทำให้โหลดมาอ่านอย่างว่องไวค่ะ เล่มที่สามของชุดนี้ค่ะ ใครตามอ่านชุดนี้คงจะรู้ดีว่าตอนที่เกมกุญชรจบลงไปทิ้งตัวละครเด่นๆ ไว้หลายตัว แต่คนที่มาแรงชนิดที่บอกตรงๆ เลยว่าบางทีเด่นกว่าตัวของพี่ช้างในช่วงท้ายๆ เสียอีกนะคะ หนึ่งในนั้นคือจ้าวอิงและวารณหรือพี่ผีนั่นเองค่ะ ผู้ชายที่ทำตัวเองให้ตายไปจากโลกนี้เพื่อขนัดปัญหาและทำการล้างแค้นให้กับคนที่ทำลายครอบครัวและชีวิตของเขาจนหมดสิ้น

 

เนื้อเรื่องต่อกันใช่ไหม อ่านไล่เล่มหรือเปล่า อ่านโดดข้ามจะรู้เรื่องไหม นี้คำถามยอดฮิตอย่างแน่นอน ซึ่งพูดได้เลยนะคะว่าเรื่องต่อกันค่ะ เพื่อความได้อรรถรสของการอ่านกรุณาอ่านไล่เล่มตั้งแต่เกมกาเหว่า เกมกุญชร รักสลักเงา จะทำให้รู้จักตัวละครมาตามลำดับการดำเนินเรื่องค่ะ คืออาจจะไม่อ่านเกมกาเหว่าก่อนก็ได้ แต่อย่างไรต้องเริ่มเกมกุญชรก่อนรักสลักเงานะคะ ไม่งั้นพอคุณย้อนกลับไปอ่าน คุณจะถูกสปอยส์เกมกุญชรจนหมดสิ้นค่ะ  มันมีเหตุการณ์คาบเกี่ยวกันระหว่างสองเรื่องนี้ ชนิดที่อ่านไล่เล่มผิด ความสนุกในการลุ้นจะหายไปเลยค่ะ แนะนำเลยนะคะ เป็นสิ่งที่สำคัญมาก แบบนี้คนอ่านจะบอกว่าเรื่องมากจัง ไม่น่าอ่านเลย ถ้าแบบนั้นก็จะพลาดอะไรดีๆ ไปค่ะ ปมเรื่องน่าสนใจ ซ่อนอะไรไว้ได้มิดจนคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแบบนี้ แต่เมื่อถึงต้องจุดที่พีคสุด คุณจะมองกลับมาพบว่า เรื่องได้พยายามซ่อนความนัยเอาไว้แล้ว แต่ซ่อนได้แนบเนียนมากชนิดที่จับจุดไม่เจอจนมาเฉลยปมใหญ่จริงๆ ถึงได้ร้องว่า ใช่จริงๆด้วย

 

พี่ผีเป็นใครและทำไมเราจึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่าสนใจจัง ปกติแล้วพระเอกที่เป็นผู้ชายมีปมบางอย่างในใจก็ดูมีเสน่ห์อยู่แล้ว แต่พี่ผีก็ตัดสินใจทำตัวเป็นคนตายไปแล้ว ตั้งแต่เล่มเกมกุญชรเล่มนี้ก็มาตามดูว่าพี่ผี ผู้ชายในโลกความตายที่ยังหายใจอยู่จะใช้ชีวิตแบบไหนกันนะ นั่นก็คือความเรียบง่าย สงบที่สุดเท่าที่พี่ผีต้องการ แต่ความเงียบก็ต้องถูกทำลายและให้เขารับมือกับเด็กสาวกึ่งหญิงสาวที่ทำให้พี่ผีปั่นป่วน จากแค่เอ็นดูเหมือนน้องนุ่งจอมแก่นคนหนึ่ง แต่ความเป็นเธอทำให้ผู้ชายนิ่งๆ และมีโลกส่วนตัวสูงมากยังต้องหวั่นไหว แต่พี่ผีก็คือผู้ชายสายสงบสยบสิบทิศ นางเอกเฮี้ยวก็ปราบด้วยความสุขุม ซึ่งมันถูกใจฟีน่าอยู่กับผู้ชายแบบนี้ แม้จะยังไม่ทันรู้ตัวหรือรู้ว่าจีบไม่ได้ ไม่ควรจะรัก แต่พี่ผีก็คือพี่ชายที่แสนดี ใช้การกระทำแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยนางเอกตลอด ก็ถ้ามามาดผู้ชายที่อบอุ่นขนาดนี้ สาวไหนจะไม่หลงรักค่ะ ไม่ใช่ผู้ชายปากหวานแต่จริงใจแบบนี้ชอบมากๆ ส่วนหนึ่งคงเพราะต้องรับมือกับน้องสาวแสบๆ มาแล้วการรับมือกับน้องสาว(ที่ไม่ได้ตั้งใจ) จึงไม่ยากเย็นนัก สำหรับพี่ผีความรักไม่ใช่ความอ่อนไหวในอารมณ์แบบที่นางเอกอาจจะเป็น แต่เขารู้ว่ารักก็ไม่อาจจำเป็นต้องอยู่ด้วย เธอจะอดทนได้หรือกับการเลือกรักเขา   แต่กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ ตัวพี่ผีเองก็ถูกทดสอบอย่างหนักหน่วงชนิดที่ นี้มันเวรกรรมอะไรกัน รักระหว่างกันยากลำบากแล้ว นี้ยังมีปัญหาใหญ่ตามมาอีก ไม่รู้จะเอาใจช่วยใครดี แต่หนักหนาสุดก็คงเป็นพี่ผีละคะ น่าสงสารคนทั้งสองมาก แต่ทำไมถึงได้น่าสงสารสุดๆ และเป็นช่วงที่พีคที่สุดของเรื่องด้วยค่ะ อ่านแล้วแบบว่ามุกนี้เลยหรือ ไม่ทันเตรียมรับมุกนี้เอาไว้ในความรู้สึก

 

ถ้าพี่ผีคือผู้ชายที่นิ่งรับกับทุกสถานการณ์และพร้อมจะปราบเด็กดื้อ นางเอกของเราก็ครบถ้วนในด้านความตรงข้ามกับพระเอก มีอะไรที่เรียกว่าเป็นข้อบกพร่องของเธอ แต่มันก็มาจากหลายเหตุผลที่ไม่ได้ทำให้เราไม่ชอบหน้านางเอกนะคะ ความที่นางเอกอาจจะยังเด็กมากไป คิดน้อยเกินไปจนทำให้เกิดเรื่องหลายๆ อย่าง แต่เวลาก็ได้สอนให้นางเอกโตขึ้นกว่าเดิม มันเป็นส่วนผสมที่เรียกว่าถูกเคมีระหว่างกันค่ะ จริงๆ แค่ความรักในตัวม้าเหมือนกัน และเธอก็รักใคร่ม้าของพระเอกแบบสุดๆ ชนิดที่ไว้วางใจให้ดูแลม้าได้ก็นับว่านางเอกย่อมมีอะไรดีกว่าที่เราคิดไว้

 

เป็นนิยายรักที่หวานขนาดไหน ไม่หวานมากนะคะ แต่กำลังดีเพราะมีปมเรื่องที่ทำให้เราสนใจ ตอนแรกบอกเลยว่าสิ่งที่เป็นอุปสรรคระหว่างกัน เราก็คิดว่ามันคงไม่หนักหนาอะไร ดูชิลล์กว่าคนอื่นเลย แต่ความจริงไม่ใช่นะคะ มีอะไรซ่อนอยู่ เรียกว่าหนักจนความรักระหว่างกัน เป็นสิ่งที่เจ็บปวดอย่างที่ไม่ควรมารู้จักกันเลยจะดีกว่านะ ทำให้เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นแค่ความรัก แต่มีอะไรที่สำคัญกว่าแค่ไหน ประมาณว่าหวานไม่มากนัก หนักไปทางความรักอบอุ่นใจและเข้าใจในกันและกัน

 

แต่ถึงจะบอกว่าาความรักไม่ได้หวานๆ แต่มีอะไรซ่อนอยู่ คือคิดไว้แล้วว่ามันต้องมีอะไรแปลกๆ เพราะปมแค่นั้นมันคงไม่พอ  แต่ปมนี้พูดได้เลยว่าเหนือความคาดหมายนิดๆ ก็ขนาดที่กำลังจะเฉลยความจริง เราก็ยังไม่ทันคิดว่าความสัมพันธ์ต่างๆ มันจะซ้อบซ้อนมากขึ้น แต่ยิ่งทำแบบนี้จะทำให้เราอยากรู้ว่าสองคนนี้จะไปลงเอยกันได้ยังไง มันเป็นไปแทบไม่ได้เลย  แต่มันก็ไม่ได้มีแค่นี้นะคะ เพราะในเรื่องนี้เล่นกับอารมณ์ของตัวละครมาก ไมว่าจะเป็นตัวนางเอกกับแม่ที่เล่นหนักไปหลายฉาก สิ่งที่นางเอกพยายามเอาใจแม่ สิ่งที่เธอคิดว่าแม่จะมีความสุขจริงๆ แล้วมันใช่หรือ เธอควรตัดสินใจในสิ่งที่เธอจะมีความสุขมากกว่า เพราะคนเป็นแม่ไม่ได้อยากให้ลูกทำในสิ่งที่ฝืนใจ แค่ลูกกล้าพอไหมที่จะพูดออกมา หรือฉากที่ระเบิดอารมณ์ว่าทำไมนางเอกกับพระเอกถึงห้ามรักกัน แต่เพราะอะไรมันถึงเรียกว่านี้คือจุดที่พีคสุดของเล่ม จงไปอ่านนะคะ เพราะสิ่งที่คุณคิดอาจไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะฟีน่าเจอมาแล้ว ต้องใช่แน่นอน สรุปคือเดาผิด ดีงามมากที่เดาผิดค่ะ ถ้าเดาถูกแสดงว่ามันง่ายเกินไปนิดหนึ่ง และนอกจากซีนกระชากอารมณ์ที่มีหลายๆ ฉากแล้ว ฟีน่าก็ต้องเสียน้ำตาให้กับฉากหนึ่งที่ไม่บอกว่าตรงไหน แต่ความผูกพันที่ไม่คิดจะเกิดขึ้น จริงๆก็ไม่ได้อะไรกับตัวละครนี้เลยนะคะ แต่ความที่พูดถึงบ่อยและเส้นทางการมีชีวิตมันเต็มไปด้วยเหตุการณ์มากมาย ทำให้เมื่อต้องพลัดพรากตามธรรมดาของโลกก็เลยเสียน้ำตาให้อย่างไม่คิดมาก่อนว่าเป็นไปได้ มันเศร้าๆ อึนๆ ในอารมณ์จนบอกไม่ถูก

 

แล้วแบบนี้พระเอกกับนางเอกลงเอยกันหรือเปล่า จบแฮปปี้ใช่ไหม ใช่ค่ะ ถึงแม้จะอุปสรรคแค่ไหน ทั้งจากคนรอบข้างและใจของตัวคนทั้งสอง รวมทั้งความจริงในความสัมพันธ์ระหว่างกัน ก็ย่อมลงตัวและมีทางออกที่สวยงามในแบบของนิยายรักอยู่แน่นอนค่ะ ต้องบอกว่าพระเอกเป็นผู้เสียสละอย่างมากด้วย เขารู้ว่ารักเธอและเธอก็รักเขา แต่เราสองคนอายุห่างกันไม่น้อย และเธอเป็นหญิงสาวที่มีความสดใส อยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง แต่เขาไม่ใช่และเขามีสิทธิ์อะไรมาดึงเธอให้อยู่ในมุมมืดกับเขา ตอนนี้รักอาจจะสวยงาม แต่ถ้าเธอได้พบผู้คนมากมาย มันอาจไม่พอ ก็เลยต้องให้นางเอกได้รู้จักชีวิต ได้รู้จักโลกที่ไม่ใช่มีแค่เขาเป็นคนสำคัญ มันอาจทรมานพระเอกแต่เขาก็พร้อมจะเสียสละให้เธอ ถ้าเธอยังต้องการเขา เขาก็จะรอเธออยู่ตรงนี้ คือพี่ผีนี้แมนได้ใจมากค่ะ เพื่อคนรักทำได้ทุกอย่าง คงเพราะอายุที่ห่างกันมากและประสบการณ์ชีวิตสอนให้พี่ผี่มองชีวิตอีกแบบ แต่คนอย่างเขาถ้ารักก็คือรักเลย ไม่มีเปลี่ยนไป รอเงียบๆ ให้เธอกลับมาเคียงข้าง

 

นับว่าสมกับที่อยากรู้จักพี่ผีให้ดีกว่าตอนที่เป็นแค่ตัวละครหนึ่งในเกมกุญชรนะคะ ปกติอย่างตอนอ่านเกมกุญชร เวลาคุณซันโผล่มาแกจะย่างซีนตลอด แต่ในเล่มนี้พี่ผีแกเอาอยู่นะคะ จะมีใครมาพี่ผีก็ยังดึงได้ทุกอย่างอาจจะมีหลุดความสนใจไปให้จ้าวอิงบ้าง แต่คงเพราะจ้าวอิงยังไม่มีใคร ความน่าสนใจก็เลยถูกเทไปที่จ้าวอิงด้วยบางส่วน และปริศนาของเขาก็ยังเป็นที่ค้างคาใจของสาวๆ ที่เอาใจช่วยผู้หญิงของจ้าวอิงไปด้วยว่าเป็นแบบไหน จะมีเฉลยตัวตนเล็กๆ ในเล่มนี้ด้วยนะคะ

 

สรุปง่ายๆ ว่าชุดนี้ชอบเลยค่ะ เนื้อเรื่องมีความแหวกแนวไปตั้งแต่เล่มแรกจนมาเล่มนี้ ปมที่ซ่อนไว้มิดมากชนิดที่เดาไม่ถูก แต่จริงๆ มันมีเหตุผลมาตั้งแต่ต้น แค่จับไม่ถูกเท่านั้นเอง ความหวานไม่มากแต่เน้นความอบอุ่นของคำว่าครอบครัวให้เราเห็นชัดๆ โดยเฉพาะครอบครัวของพี่ผี่ที่รู้จักกันจากเล่มเกมกุญชรนะคะ  ครอบครัวของนางเอกที่ตัวเธอมีชาติกำเนิดปริศนาก็ได้รับความรักอย่างล้นเหลือ ได้อะไรหลายๆ อย่างหลังจากการอ่านนะคะ อย่างน้อยๆ ก็คือว่าการละวางความเคียดแค้นในจิตใจย่อมดีกว่า สุขภาพจิตดี อย่างอื่นก็ดีตามไปด้วย และความเป็นผู้ชายที่แสนดีของพี่ผีที่ดีจนจบเล่ม จนอยากเห็นจูเนียร์ของสองนี้ว่าจะเป็นอย่างไรนะคะ  ซึ่งเราก็คงต้องรอดูจูเนียร์เล่านี้จากเล่มถัดไปนะคะ แต่สำหรับเล่มนี้และสองเล่มแรกที่ออกมาก่อน เป็นนิยายที่อ่านแล้วสนุกมากค่ะ ชอบตรงปมที่เราเดาผิดนี้ละคะ ท้าทายดีมาก ใครพลาดอ่านแล้วจะเสียใจนะคะ

แก้ไขล่าสุด (วันพุธที่ ๐๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ เวลา ๑๒:๒๙ น.)