ทัณฑ์ทิวา Andra

 

 

ทัณฑ์ทิวา  Andra

ถ้าไม่เพราะคนรักเก่าที่ทำลายหัวใจของหนึ่งตะวันอย่างยับเยินกลับมาเพราะแผนการบางอย่างที่เป็นประโยชน์กับเขา อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้ผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ได้อยู่ใกล้เขาอีกครั้ง และคงเป็นเพราะความเกลียดเท่านั้นที่ทำให้หนึ่งตะวันทำตัวเหมือนไม่ใช่ตัวเขาในทุกๆ วันที่พบเจอคนที่เขาเคยรักสุดหัวใจ

 

พริมาภารู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์โกรธเคืองหนึ่งตะวัน เพราะเธอผิด หากแต่ความจริงที่ได้รู้ว่าเธอไร้ความหมายแม้ความตายก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเหลียวแลยิ่งทำให้เธอเจ็บลึกกว่าอื่นใด แต่เธอจะทำเช่นใดได้ ได้แต่รอคอยให้ทุกอย่างสำเร็จและไปจากเขาอีกครั้ง

 

จะมีโอกาสสักกี่ครั้งที่คนเราจะตกหลุมรักคนคนเดิมซ้ำสอง แม้ว่าคนคนนั้นจะฝากรอยแผลเป็นไว้ตลอดมา เมื่อหนึ่งตะวันยอมรับแล้วว่า ทุกอย่างที่เขาทำลงไป ไม่ใช่เพราะเขาเกลียดเธอ แต่เขากำลังฝืนใจไม่ให้หลงรักแฟนเก่า และเมื่อใจพ่ายแพ้ เขาจะไม่สนใจในอดีตที่ผ่านไป ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่ แต่สิ่งที่ไม่ใช่เรื่องใหม่ก็คือรักที่มีให้

 

แต่เมื่อคนหนึ่งไม่อาจให้อภัยตัวเองเพื่อได้รับรัก หากอีกคนดึงดันจะลืมความเจ็บปวดไป ต่อให้พริมาภาจะปฎิเสธความรักใหม่กับหัวใจดวงเดิมสักเพียงใด หนึ่งตะวันก็จะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว เจ็ดปีก่อนเพราะหลายๆ อาจไม่เป็นใจ แต่ตอนนี้เขาพร้อมจะบุกไปข้างหน้ามากกว่าหันกลับไปมองย้อนหลังและยอมรับความพ่ายแพ้ในรักอีกแล้ว

 

คอมเมนต์นะคะ

 

หายไปนานเลยกับรีวิวเต็ม นี้ถือว่าเป็นการเอาอีพี่เดย์มาทดลองของเคาะสนิม โป้กๆ กันเลยทีเดียว น่าสงสารลุงวัยทองอย่างอีพี่เดย์อย่างแท้จริงๆ ว่าแต่อย่าเพิ่งจดบัญชีอิฉันไปอีกคนนะคะ ถือว่าทำบุญทำทานให้คนอู้งานไปหลายเดือนเนอะ บุญพาวาสนาส่งอาการวัยทองอาจจะถูกใจสาวๆ มากขึ้นกว่านี้ก็ได้

 

มากันเป็นแพ็คคู่ กลางวันและกลางคืน (สโลแกนแปลกๆ ) และถ้าใครถามว่าอ่านเล่มไหนก่อน หยิบพี่เดย์มาก่อนค่ะ เมื่อกลางวันต้องมาก่อนอยู่แล้ว ธีมเรื่องชุดนี้ก็น่าจะมาทางเดียวกันคือ รอรัก รักหนึ่งล่มสลายเพราะด้วยปัจจัยหลายประการ ส่วนอีกเล่ม รอรัก เพราะต้องถากถางทุกอย่างเพื่อเธอ จึงให้รสชาติคนละแบบ  ซึ่งถ้าใครชอบแนวหน่วงใจนิดๆ กัดฟันอยากเอาคืนแทนนางเอกหน่อยๆ คุณพระเอกที่อารมณ์ขึ้นลงเป็นคลื่นลมในทะเลหน้ามรสุม อีพี่เดย์ค่ะคุณขรา

 

ไม่รู้รีวิวช้ากันขนาดนี้ จะมีคนอ่านไหม แต่เราถือฤกษ์ว่าไม่เขียนก็คงไม่ได้เริ่มต้นสักที ซึ่งเริ่มต้นเรื่องนี้บอกเลยว่าเกือบแล้ว เกือบคิดว่างานนี้จะมาแววดรามาน้ำตาท่วมจอแบบจัดเต็มอีกหรือไม่ ทรงนิยายนี้ไปทางนั้นเสียด้วย คนอ่านเกือบจะเตรียมใจไว้รอแนวจำเลยรักแล้ว แต่เดี๋ยวก่อน เอาผ้าเช็ดไปเก็บค่ะคุณขรา ไม่ถึงขนาดนั้น เพราะงานนี้นางเอกผู้อาภัพไม่พาตัวเองให้ต้องมานั่งกินน้ำตาต่างข้าว ก้มหน้าก้มตารับกรรมในวันที่รู้ความจริง เพราะอะไรนี้ก็ต้องไปอ่านนะคะว่า น้องพริมนางทำอย่างไรถึงได้พ้นจากมุกนี้ไปได้ ไอ้ครั้นจะบอกตรงนี้เดี๋ยวจะสปอยส์ ถึงจะมั่นใจว่าเกินครึ่งที่อ่านรีวิว อ่านก่อนเรานานแล้ว แต่นโยบายเราไม่สปอยส์ถ้าไม่จำเป็น แต่ถ้าคิดว่านางจะรอดจากปากอีพี่เดย์ ยังค่ะ ยังไม่ถึงเวลา เพราะถึงรู้เหตุผลร้อยแปด พี่แกก็ทำตัวเป็นหนุ่มวัยทอง ผีเข้าผีออกตลอดเวลา จิกได้เป็นจิก แขวะได้เป็นแขวะ คนอ่านหรือก็สงสารน้องพริมเหลือเกิน อีเย็นของท่านเจ้าคุณชัดๆ จะทำอันใดได้เล่าเมื่อบ่าวทำผิดเองเจ้าค่ะ แล้วเราต้องอดทนกัดฟันยับยั้งใจไม่ให้ทำร้ายอีพี่เดย์นานไหม อาจรู้สึกว่านาน แต่ความจริงไม่นานหรอกค่ะ ถึงแกจะน่าโมโหแค่ไหน แต่หนึ่งในสิ่งที่ท่านเจ้าคุณวัยทองมีก็คือยอมรับหัวใจตัวเองและไม่สนใจเรื่องในอดีตได้ในทันทีที่รู้ว่ารักอีกครั้ง

 

พอเข้าพาร์ตสอง พาร์ตยอมรับกับตัวเองแล้ว แรกเริ่มอาจจะมีอาการหึงหวงขั้นสุดชนิดที่ นี้พี่เขาไปกินยาผิดขนานหรือเปล่า เพิ่งเม้งใส่แท้ๆ มาวันนี้เปี๋ยนไป๋ อย่าว่าแต่คนรอบข้างงงเลย นี้คนอ่านขอยาปรับฮอร์โมนตามพี่ท่านแป๊บ พาร์ตนี้จะกลายเป็นหน้าด้าน หน้ามึนอย่างสุดขีด น้องพริมไม่รัก ไม่สนใจ ไม่มีใจให้พี่ไม่สนใจ พี่ก็ด้านหน้าจีบไปงี้ละ เอาซี้เมื่อก่อนก็จีบแบบนี้มาแล้วรอบหนึ่ง สำเร็จแล้ว รอบนี้มีหรือจะไม่ได้ดั่งใจ ยังไงก็แพ้ทางกันชัดๆ

 

ซึ่งจะว่าไปเรื่องนี้จะให้รสชาติมากกว่าพี่ไนต์ตรงทั้งขมปี๋ กร่อยๆ และมาหวานเลยทีเดียว ไหนจะสงสารนางเอกอย่างมาก โดยเฉพาะฉากที่น้องพริมตัดสินใจทำประกันชีวิตนี้ละ อยากจะรุมสกรัมอีพี่เดย์เลย ปากพี่ท่านนี้หนอ ช่างทำร้ายจิตใจกันได้ลงคอเชียว แถมมีความหมั่นไส้เล็กๆ ตอนมารู้ความจริงบางอย่างเมื่อเจ็ดปีก่อนด้วย ทำให้เพิ่มระดับความหมั่นหน้าอีกนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้ถึงกับเกลียดหน้าเพราะความที่แกยอมรับว่ารักแล้วไม่สนใจอะไรแล้ว ถ้ายังเล่นลีลาอีกพักใหญ่ๆ นี้อาจได้มีเวอร์ชั่นยุยงส่งเสริมนางเอกหาแฟนใหม่เป็นแน่แท้ค่ะ

 

ส่วนตัวนางเอกเองนี้ก็ส่งเสริมดรามากันดี เอาง่ายๆ แค่ชีวิตนางก็เรียกว่าชีวิตบัดซบตัวจริง หญิงงามมักเกิดมาอาภัพซินะ สวยแต่โศก ต้องอดทนขั้นสุดเลยนะเนี่ย ถ้าเป็นเราจะเป็นคนดีขนาดนี้ได้ไหมเนี่ย แต่มันจะทำอะไรได้ละ คนที่ทำร้ายเธอขนาดนั้นเป็นคนที่ไม่อาจจะลุกขึ้นมาต่อกร ขัดขืนหรือสิ่งใดได้ เพราะคำว่ากตัญญูมันค้ำคอ นางเอกนี้ถูกจัดไว้ในหมวดนางเอกสายระทมระดับหนึ่งเลย แต่ก็ดีที่ท้ายที่สุดก็ยังมีคำว่าฟางเส้นสุดท้ายให้เธอได้ตัดภาระอันหนักอึ้งออกไป คือถ้าคนเราต้องทนทุกข์กับคนที่มองเราเป็นแค่ของที่แลกเปลี่ยนเป็นเงินตราได้ คำว่ากตัญญูก็ไม่คู่ควรเลย

 

ออกมาเป็นเซ็ทสองเล่ม จำเป็นต้องอ่านคู่ไหม ควรมากๆ ค่ะ เพราะมันจะมีอะไรที่เกี่ยวพันกันมาก และควรจะมีเล่มอื่นๆ ของนักเขียนด้วย เพราะมีอ้างอิงเล่มเก่าๆ มาด้วย ทั้งรักร้ายละลายใจ ปั้นรักให้ลงล็อก รักโดยสมัครใจ อ่านไปก็นึกถึงเรื่องเก่าๆ ไปด้วยเลย ถึงเราจะบ่นๆ อีพี่เดย์ว่าเป็นหนุ่มวัยทอง ปากร้าย นิสัยชวนให้เอาไม้ฟาดหัวสักที แต่แกก็มีดีและน่ารักในแบบแปลกๆ นะคะ ถึงจะจิกกัดไปบ้าง แต่แกก็มาแก้ตัวในช่วงที่สองได้ดีเลยละ บางคนรีรอว่าจะใจร้ายจนอ่านไม่ไหวหรือเปล่า ไม่หรอกค่ะ เป็นสีสัน เป็นน้ำจิ้มให้ฟินๆ ไปอีกแบบกับคนที่ชอบนิสายหน่วงใจเล็กๆ พอให้รู้สึกว่าเวลาหวานนี้คุ้มค่าการรอคอย เหมือนที่พี่เดย์รอคอยรักเก่าให้หวนคืน แม้จะต้องใช้เวลาถึงเจ็ดปีก็ตาม แต่คนเรานั้น รักแท้แม้จะเหินห่างร้างลาแค่ไหน ก็ทำให้ยังตกหลุมรักคนเดียวซ้ำๆ กันได้ทุกครั้งไป

Leave a Comment