ได้เวลารัก ฬีฬา

ได้เวลารัก  ฬีฬา

คุณเก็บความลับได้ไหม?  ถ้าได้ก้าวเข้ามาใกล้ๆ ซิ เรามีความลับบางอย่างอยากจะบอกคุณ

จุ๊ๆ เงียบเอาไว้นะ เพราะนี้คือความลับของเจ้าหญิงและพ่อมด ทำไมไม่ใช่เจ้าหญิงกับเจ้าชาย

ก็มันเป็นความลับยังไงล่ะ ความลับที่รอเวลาที่จะได้เวลา…รัก

 

 

เวลาอาจทำให้บางอย่างเปลี่ยนไป เติบโตขึ้นจากในอดีต หากมันไม่เคยลบเลือนความทรงจำบางอย่างไป แต่มันจะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า เวเนเซียไม่อาจบอกได้ แต่เมื่อเธอ ‘ต้องได้เขา’ เธอก็ต้องได้ ต่อให้เวเนเซียต้องลงมือเปิดเกม เดินหน้าจีบพ่อมดแห่งวงการแฟชั่นเธอก็จะทำ เพราะเดิมพันในตัวของ ‘เอเธนส์’ มีค่ามากกว่าสิ่งใด และมันอาจจะปูทางให้เวเนเซียก้าวขึ้นไปเป็นผู้ครอบครองมงกุฎแห่งอัญมณีได้อย่างเต็มภาคภูมิ

 

นี้คือกฎของเขา การทำงานของเขา ไม่มีสิ่งใดมาสั่นคลอนได้ แต่สำหรับเจ้าหญิงอย่างเวเนเซียแล้วถึงเธอจะทำให้เขาหวั่นไหว แต่เอเธนส์โปรดปรานและรอคอยการจีบของเธอมาตลอด เดตที่ไม่เหมือนใครและไม่จำเป็นต้องซ้ำใครทำให้เอเธนส์เริ่มเข้าใจแล้วว่า ตอนนี้อาจจะถึงเวลาที่ควรจะเดินไปในเส้นทางที่ไม่อาจเลี่ยงได้อีก เวลาที่กามเทพกำลังทำงาน

 

ความลับคือความตื่นเต้นที่จะได้รู้ หากแต่ตัวตนของพ่อมดอย่างเอเธนส์คือใคร สิ่งนั้นกลับไม่ใช่ความลับที่เวเนเซียไม่รู้ และนี้คงเป็นความพิเศษที่เอเธนส์มีให้เธอมาตลอด และถึงแม้เธอจะไม่รู้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เวเนเซียละสายตาจากเขาได้ เธอมีความสุขทุกครั้งมีเขาอยู่ใกล้ๆ ได้รู้ถึงแง่มุมที่เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากบอกเธอ หากเวเนเซียเห็นมันด้วยสายตาของเธอเอง และใช้ใจสัมผัสทุกสิ่งที่เอเธนส์ทำให้เธอ

 

เขาไม่ได้อยากเป็นเจ้าชาย แต่เขาคือพ่อมด และเขาคือคนที่จะต้องได้ครอบครองเจ้าหญิงอย่างเวเนเซีย  อาจจะนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ได้รู้จัก หากเวลาก็นำพาให้ทุกอย่างไปเป็นตามเส้นทางชีวิตของแต่ละคน เอเธนส์มีเส้นทางชีวิตที่ไม่ได้เป็นความลับ หากแต่ไม่จำเป็นต้องบอกใครเพราะไม่ใช่คนที่สำคัญต่อหัวใจเหมือนเวเนเซีย และตอนนี้เราทั้งสองต่างก็ไม่อาจปฏิเสธแล้วว่านี้คือเวลาที่เหมาะสม ได้เวลาที่ความรักจะกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง ทุกวินาทีที่ได้สบตา ทุกนาทีที่ได้อยู่ด้วย  ทุกวันและเวลาที่มีกันและกัน นั่นคือ ได้เวลารัก

 

คอมเมนต์นะคะ

เรารู้ว่าทุกคนรอรีวิวยาวของเรื่องนี้อยู่ เรามาแบบทันใจ ทันเวลา ให้ได้เวลารัก  อย่าถามเลยว่ารอมานานแค่ไหน รอจนจำไม่ได้แล้ว 5555 ออกเป็นเล่มก็ต้องจัดมาให้สมกับการเป็นแฟนคลับนักเขียนมานานปี  จะหวานแค่ไหน คุ้มค่ารอแค่ไหน อ่านรีวิวกันดีกว่า

 

ได้เวลารัก เป็นเล่มต่อจากเล่มไหนหรือเปล่า จะเรียกว่าต่อก็ไม่ใช่ จะไม่ต่อก็พูดไม่ได้เต็มปาก เพราะมีตัวละครจากพะนอขวัญ จันทน์กะพ้อมาปรากฏตัวเต็มๆ หลายฉาก ดังนั้นหากใครอ่านสองเล่มนั้นมาก่อนก็จะดีหน่อย แต่ถ้าไม่เคยอ่านก็อ่านได้นะคะ เพราะนี้อ่านแล้วก็ยังเลือนๆ ไปบ้าง แต่ก็ยังพอเหลือเค้าจากสองเล่มนั้นให้พอนึกอะไรออก

 

รักที่รอเวลา ไม่ใช่การพลัดพรากจากไปแล้วเป็นรักฝังใจนะคะ มันคือสายสัมพันธ์ที่เหมือนใยบางๆ เกือบจะมองไม่เห็นหรือต่างฝ่ายต่างอาจจะลืมเลือนไปแล้ว แต่เมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้งเมื่อทั้งคู่เติบโตขึ้น ระยะห่างก็ขยับมาใกล้กันได้ง่ายขึ้น เป็นความรักแบบอบอุ่นในสไตล์ของฬีฬา แฟนๆ คงคุ้นเคยกับการเล่าเรื่องของนักเขียนเป็นอย่างดี ซึ่งมันคือความแปลกที่ว่า จริงๆ แล้วการเล่าเรื่องของเขาไม่ได้มีอะไรหวือหวาเลย เนิบๆ เรื่อยๆ บางทีก็ตัดไปตัดมาแต่มันชวนให้อ่านว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป

 

และในความสัมพันธ์ที่ไม่ได้พูดออกมาชัดๆ ว่าควรเรียกว่าอะไรแต่มันดูนุ่มนวล อบอุ่น อ่อนหวานและโรแมนติก เล่มนี้นางเอกคือคนรุกก่อน ไม่ใช่รุกเพื่อจีบมาเป็นแฟน แต่รุกเพื่องาน หากดูแล้วยังไงมันก็มากกว่างาน ซึ่งไม่ได้ทำให้นางเอกดูแรงเกินไป เป็นการหยั่งเชิงพระเอกว่าเขายังจำเธอได้ไหม ยังเหมือนเดิมหรือเปล่า ซึ่งเขาเองก็เปิดให้เธอเข้ามาในชีวิตเขาอย่างง่ายดาย เพราะเขาเองก็รอคอยที่ทำให้เธอรู้ว่าเขาคือคนเดิม จนทุกคนที่บอกว่าพระเอกมีแต่ความลึกลับหากกลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะนางเอกกลับใกล้พระเอกแบบที่บอกได้เลยว่า ทั้งคู่ไม่ได้เพิ่งมารู้จักกัน   บรรยากาศรอบตัวดูคุ้นเคยและเหมือนถูกจัดวางมาแล้วว่านี้คือที่ที่คนสองคนอยู่ถูกที่ถูกทางแล้ว เหมาะเจาะลงตัวเหมือนว่ามันเกิดขึ้นมานานแสนนาน แค่ไม่เคยมีคนได้เห็นก็เท่านั้นเอง

ความอบอุ่นละมุนละไมจะเห็นได้ชัดมากระหว่างสองคน ถึงจะแทบไม่ได้แตะต้องตัวกันมากมาย อย่างมากแค่จูบมือกันแต่มันดูโรแมนติกมากกกกกกกกกกก  คือไม่ต้องต้องจูบดูดดื่ม ลากมาฟัด สบตา พูดคำรักหวานหู แต่สิ่งที่แสดงออกมันดูธรรมชาติแบบคนรักกันมากๆ ถึงได้ทำได้แบบไหลลื่นไม่มีติดขัด แค่ไปเดินตลาดโต้รุ่งด้วยกัน ออร่าความเป็นคู่รักหวานซึ้งก็เปล่งประกายให้เห็น เดตที่มีช่อกุหลาบสีแดง แต่อาหารที่กินกลับไม่ใช่ดินเนอร์สุดหรู แค่พิซซ่าและเคล้าด้วยกีฬาที่ทั้งคู่โปรดปราน ภาพของคนสองคนในครัว ช่วยกันทำอาหารให้ทุกคนได้กิน การนั่งมองอีกฝ่ายทำงานอย่างเงียบๆ มันเป็นแรงสั่นสะเทือนที่มาจากความรักที่มากมาย

 

อันนี้ต้องบอกว่าชอบในการเล่าเรื่องของคุณฬีฬาที่สามารถเล่าเรื่องได้ละเมียดมาก ภาษาไม่ต้องวิจิตรบรรจงอะไรแต่ไม่รู้ทำอ่านแล้วเห็นภาพชัดเจนมาก กลิ่นของความรักเป็นสีชมพูลอยออกมาจากหนังสือให้เรารู้สึกจริงๆ ไม่ต้องทำตัวติดกันตลอดเวลา แต่มันรักเต็มเล่มเลย ถึงว่าอาจจะยังไม่ทำให้เราเปลี่ยนใจจากคุณศาสตร์สุดที่รักของเราได้ แต่ทำให้เราอ่านแล้วไม่ยอมวางเลยตั้งแต่เปิดมาหน้าแรก อยากจะรู้ว่าคุณเวเนเซียจะจีบคุณเอเธนส์ได้อย่างไร แล้วพ่อมดจะเป็นเจ้าของที่แท้จริงของเจ้าหญิงได้อย่างไร เพราะก็มีเจ้าชายที่จัดว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวอยู่เหมือนกัน

 

และบอกได้เลยว่าใครอ่านไป คุณจะเจอกับคู่ในเล่มถัดไปอย่างแน่นอน แววมันออกชัดๆ ว่าคู่นี้ไม่แคล้วกัน เกลียดสิ่งใดมักใดสิ่งนั้น ไม่ชอบคนแบบไหน คนคนนั้นคือคนที่เรารักในอนาคต เคมีกระจาย จนบางทีพระเอกกับนางเอกยังดร็อปไปในบางช่วง เดาทางได้อยู่ว่าจะมาในรูปไหน และบอกได้เลยว่า งานนี้โคแก่จอมเก๊กกับหญ้าอ่อนหัวดื้อได้มีเรื่องปะทะคารมกันแน่นอน แต่จะได้อ่านเมื่อไร อันนี้ก็ไม่ได้คาดหวังมาก 555 ขนาดเล่มนี้รอจนเกือบลืม

 

ในแง่มุมความลับสารพัดของคุณพ่อมด เดาทางไม่ยากและมองออกได้ง่ายดายมาก แค่คุณจะจัดลำดับความสำคัญของความสัมพันธ์ในตัวละครถูกไหมก็แค่นั้นเอง แต่เดาได้ไม่ยากเลย ซึ่งคนที่รู้ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้คิดจะพูดอะไรออกไปเพราะมันคือเรื่องส่วนตัวและสนุกกับการให้คนนอกได้คิดกันไปต่างๆ นานา และนี้คือความพิเศษที่นางเอกต่างจากคนอื่น เพราะเรียกว่าตัวตนของพระเอก เธอรู้เกือบหมดจริงๆ เหลือบางอย่างเท่านั้นที่มารับรู้ในภายหลัง

 

นางเอกและพระเอกเป็นสายทำงานตัวจริงๆ นางเอกนี้คือนางพญาในวงการทำงานแบบที่เธอเป็น สวย เก่ง ปราดเปรียว และการแข่งขันคือสิ่งที่เธอชื่นชอบ แม้จะเกิดมามีต้นทุนสูง กำแพงที่เธอจะข้ามไปสู่บัลลังก์ที่หมายตาก็สูงตามไปด้วย แต่ไม่ได้ทำให้เธอท้อ เพราะมันสนุกที่จะได้ลับสมอง สำหรับพระเอกก็แทบไม่ต่างกัน เขามีอะไรที่เป็นความลับไม่ต้องบอกใคร แต่เมื่อเปิดออกมาต้องร้องว้าว ในความเก่งกาจ

 

และมาถึงช่วงบ่นบ้าง ถึงแม้เราจะชมในหลายจุด แต่เราก็ต้องมีอะไรติบ้าง ประการแรกเราเห็นมาตั้งแต่พะนอขวัญแล้วว่าหลังๆ เรื่องของฬีฬามักจะทิ้งปมเอาไว้ แต่เราไม่อยากเรียกแบบนั้น เพราะมันเหมือนความลับที่ให้ไปคิดเอง แต่เราจะคิดไงละ เราไม่ได้อยู่ในใจของคนเขียน จะบอกว่าจิ้นเอง บางอย่างก็เกินความสามารถจะจิ้นได้ กลายเป็นเหมือนว่าสร้างปมแต่เก็บไม่หมดไปแทนในความรู้สึกของเราไปเลย  จริงๆ เปิดมาเลยก็ได้ ไม่ต้องทิ้งไว้ให้เรียกว่าปมคิดเอง เพราะไม่เคลียร์และนึกไม่ได้ มันกลายเป็นความไม่สุดในการจะออกปากว่ารักเรื่องนี้

ประการแรกเลยสารพัดความลับของพระเอก บางเรื่องเราก็ปล่อยไปได้ แต่อย่างหนึ่งที่เราสงสัยจริงๆ พระเอกตกลงชื่อเต็มๆ ว่าอะไร เพราะดันทิ้งเอาไว้ว่าชื่อจริงเขายาวมาก นึกว่าจะบอก อ้าว ไม่ใช่อีก หรือจะไปบอกในเล่มถัดไป เพราะเรื่องชื่อเราคงไม่อาจรู้ได้ว่านักเขียนจะให้พระเอกเขานามสกุลอะไร อันนี้งงมากหยอดไว้เพื่ออะไร จริงๆ บอกมาก็ไม่ได้ทำให้เรื่องเสีย แต่มันเติมให้เรื่องเต็ม เรียกเอเธนส์มาทั้งเรื่อง แล้วถ้าไม่หยอดไว้เราก็อาจจะไม่สะดุดใจ แต่พูดซะอยากรู้ พอไม่บอก อืมห์มันไม่สมบูรณ์เท่าไร  นึกถึงความลับของน่านฟ้าในพะนอขวัญ นั่นก็ขัดใจ แต่ในเมื่อนักเขียนจะบอกว่าทิ้งไว้ให้คิดเอง ก็ตามแต่นักเขียนว่า แค่เรารู้สึกว่ามันแปลกๆ

 

การพูดถึงของสำคัญที่พระเอกอยากมอบให้นางเอก แต่เธอจะรับไว้หรือเปล่า ทำอย่างไรถึงรับละ อะ คิดเสียว่า เป็นโมเมนต์ส่วนตัวของคนเป็นแฟนกันก็ได้นะ  เรื่องส่วนตัวเราคนนอกไม่เกี่ยว จิ้นเองไป เพราะสุดท้ายนางเอกก็รับไว้และแสดงออกว่าสิ่งที่พูดถึงความหมายของสิ่งของนี้และสถานะของนางเอกได้รับการยืนยันแล้ว

 

ถ้าให้ชั่งน้ำหนักในส่วนของความชอบหรือไม่ชอบ  ฟีน่าให้น้ำหนักไปทางชอบมากกว่า แม้ว่าจะขัดใจในตอนท้ายบ้าง จะบอกว่าเราคิดเยอะ หรือนักเขียนเปิดปลายอะไรให้เราคิดเองบ้าง ไม่จำเป็นต้องป้อนสำเร็จรูปมาให้แต่บางทีมันขัดใจจริงๆ นะคะ อยากรู้ความคิดและการนำเสนอของนักเขียนว่าจะเล่าแบบไหน แต่ส่วนชอบมากกว่าเลยให้ผ่านได้แบบขัดอกขัดใจเล็กๆ เพราะมันหวานได้ใจอยู่

 

เราชอบช่วงของเล่ม 1 มากกว่าการเล่าเรื่องค่อยๆ เล่า ภาพในเรื่องชัดเจนมาก ทำให้ได้คะแนนไปเยอะ อย่างที่บอกว่าบรรยากาศมันเห็นถึงความรัก หลายอย่างมันดำเนินไปกำลังดี จังหวะการนำเสนอดี  แต่พอเข้าเล่ม 2 ความที่เล่าในเล่ม 1 ไปแล้ว การเล่าเรื่องจะขอเรียกว่า งานรวบ มากกว่านะคะ ไม่ใช่ งานลวกๆ นะคะ งานรวบ คือเล่าบางอย่างรวบเกินไป จนภาพที่ทำมาอย่างดีในเล่ม 1 มาเห็นชัดเลยว่าเล่ม 2 มันยังไม่กระจ่างเท่าไร รู้สึกเลยว่าตอนจบรวบรัดไปหน่อย ถึงจะเห็นความรักระหว่างสองคนแล้ว แต่เส้นทางมันดูเหมือนว่ามันตัดจบห้วนๆ ไปหน่อย โอเคว่าเรารู้แล้วว่าต้องลงเอยกันแน่นอนแต่ขอหน่อยไม่ได้หรือ อันนี้เราอาจจะโลภมากไปเอง 5555 เรายังอยากอยู่ในบรรยากาศสีชมพูอีกนิดหนึ่ง

 

แต่เอาเป็นว่าสรุปสั้นๆ ละ บางคนรอตรงนี้ เรารู้นะว่าบางคนอยากอ่านเอง แล้วเลื่อนลงมารอสรุปเลย 5555 ฟีน่าชอบได้เวลารักนะคะ ชอบมากกว่าจันทน์กะพ้อ ชอบเหมือนพะนอขวัญ อาจจะมีจุดที่บ่นไปบ้าง แต่ในความเป็นฬีฬา เสน่ห์ในการเล่าเรื่องให้มันโรแมนติกยังทำได้เหมือนเดิม มีกลิ่นของความรักที่เต็มเล่มเหมือนเดิม อ่อนหวาน ชวนให้เพ้อฝัน อยากให้สายตาของพ่อมดอย่างเอเธนส์มีจับจ้องมาที่เราคนเดียวแบบที่เขาทำกับเวเนเซีย แม้เขาจะเป็นตากล้องแต่ความรักในการถ่ายภาพใครก็ไม่เท่าคนที่เขารัก เวลาที่เคยห่างกันไปเพราะอะไรก็ตามตอนนี้มันได้เวลาที่เหมาะสมแล้ว พระเอกกับนางเอกเขาก็รอกันนานพอๆ กันคนรออ่าน ตอนนี้ก็ได้อ่านสักที ได้เวลาที่จะรักเล่มนี้อีกสักเล่ม

 

 

Related posts

Leave a Comment