กรุ่นกลิ่นอวลรัก ธารธารา

กรุ่นกลิ่นอวลรัก ธารธารา

 

แม้ชื่อเสีย(ง)ของมู่กุ้ยฟางจะเป็นเช่นไร นางก็ได้หาสนใจไหม แต่ที่ล้วนไม่มีใครคาดคิดคือ สตรีที่เต็มไปด้วยข่าวลือว่าดุร้าย ป่าเถื่อน ไม่รู้มารยาทกลับได้รับสมรสพระราชทาน และเจ้าบ่าวของนางก็ไม่ใช่คนที่ควรมองข้ามเพราะเขาคือฉินอ๋องที่สูงส่ง ไม่เต็มใจแล้วไร จะทำสิ่งใดได้ได้แต่ภาวนาว่าให้ชื่อของนางคงทำให้เขาหวาดหวั่นบ้างก็คงจะดี

จะแต่งหรือไม่แต่งอย่างไรเสีย เหวินหลาง ฉินอ๋องเช่นเขาก็อาจจะนับว่าได้กำไรขอเพียงหวางเฟยของเขาทำในสิ่งที่เขาต้องการได้ก็พอแล้ว แม้นว่าเขาจะไม่ใช่สามีใจโหดเหี้ยม หากแต่เขามิใช่บุรุษที่จะเอาใจได้โดยง่าย หรือลุ่มหลงเพียงแค่โฉมสะคราญทั่วไป แต่ในความดื้อเงียบของสตรีผู้ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาผู้นี้ยิ่งทำให้เขาเบิกบานใจกับการอยากเอาคืนสามีเช่นเขา

 

ไม่รู้ว่าน้ำหนักในใจของเขานั้น มู่กุ้ยฟางมีค่ามากเพียงใด สามีสูงศักดิ์เช่นฉินอ๋องถึงได้ชอบกลั่นแกล้งนางยิ่งนัก  หากในการกระทำที่เหมือนเด็กของเหวินหลางก็แทรกซึมเข้าสู่จิตใจของนางอย่างเงียบๆ และไหนจะประจักษ์ได้ว่าเขาได้ทำสิ่งใดเพื่อเธอไปบ้าง แม้ว่าจะบอกว่าผู้เป็นสามีภรรยากัน เสมือนลงเรือลำเดียวกันแล้ว แต่ยิ่งได้รับรู้สิ่งต่างๆ มู่กุ้ยฟางก็รู้ดีว่าเธอนั้นโชคดีเพียงใดที่ได้สามีเช่นเขา

 

ความรักไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับได้โดยง่าย ยิ่งสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตของเขา การจะรักใครสักคนอาจต้องใช้เวลาเนิ่นนาน แต่กับมู่กุ้ยฟาง เขากลับรักเธอได้อย่างง่ายดาย ภรรยาผู้เข้าใจในตัวของฉินอ๋องผู้สูงศักดิ์หากแต่เห็นแก่ตัวที่ไม่อาจเห็นแก่ส่วนรวมได้มากกว่าส่วนตัว ผู้ที่เพียบพร้อมแต่ปรารถนาเพียงการมีสตรีข้างกายเพียงหนึ่งเดียวเช่นมู่กุ้ยฟาง

 

คอมเมนต์นะคะ

พอมีเวลาว่างนิดๆ ก็มีเขียนรีวิวกึ่งยาวไว้ให้อ่านกันนะคะ มาด้วยงานจีนกันอีกหน แต่ครั้งนี้เป็นงานของคนไทยเขียนนะคะ ชื่อก็คุ้นหูคุ้นตากันดีอยู่แล้วเพราะมีผลงานที่คนตามอ่านกันมาตลอดเล่มนี้เขาลองทำเองนะคะไม่ได้ผ่านสนพ.  เราไม่พูดเยอะมากเพราะออกมานานแล้ว แต่เพิ่งมีเวลาอ่านกัน อยู่ในช่วงทลายกองดองนั่นเอง

 

แนวงานง่ายๆ นางเอกที่เป็นลูกสาวของท่านแม่ทัพเลื่องชื่อถูกพระราชโองการให้แต่งงานกับท่านอ๋องที่ใครๆ ต่างก็สนใจ แม้จะไม่ค่อยเต็มใจแต่งงาน แต่จะทำอย่างได้ อย่างน้อยมันอาจจะดีกว่าทนรำคาญใจเรื่องแม่เลี้ยงของตัวเอง และไม่คิดว่าสามีที่ตัวเองแต่งเข้าบ้านไปจะค่อนข้างประหลาด เพราะเป็นพวกบ้าความสะอาดเข้าขั้นโรคจิต แต่อย่างอื่นก็พอรับมือไหว  เมื่อเรื่องราวเกี่ยวกับราชวงศ์ไม่มีการช่วงชิงบัลลังก์คงไม่ได้ แถมพระเอกยังเป็นโอรสองค์โปรดของฮ่องเต้อีก ก็พอมีให้หอมปากหอมคอ ไม่ซับซ้อนมากมายนัก ไม่ปวดใจ ไม่ดรามาน้ำตาร่วง

 

ไม่ใช่นิยายแนวหนักหน่วงใจค่ะ ให้อ่านเอาสบายใจ อ่านเพื่อความบันเทิง อยากได้ความหนักของอารมณ์จงลืมเล่มนี้ไปซะ แต่ถ้าอยากจะพักหยิบมาอ่านได้เลย พล็อตไม่ซับซ้อน เนื้อเรื่องไม่ต้องคิดหลายรอบ ตัวร้ายเห็นชัดมาก เผยตัวตนกันแบบจะจะตา แค่อาจจะไม่ชัดเจนในช่วงแรกสำหรับความสัมพันธ์ของพระเอกกับคนรักเก่าว่าจะเป็นอย่างไร และองค์รัชทายาทว่าจะเป็นรักสามเส้าหรือเปล่า แต่ไหนๆ ก็เล่าแล้วก็บอกต่อเลยว่า ใครไม่ชอบแนวรักเก่าฝังใจก็สบายใจได้ (อีกแล้ว) ปมนั้นไม่มีค่ะ ถึงพระเอกไม่ได้พูดออกมาแต่การกระทำมันฟ้องให้รู้ ไม่ต้องรำคาญพระเอกที่คิดจะเหยียบเรือสองแคมหรือเปล่า ไม่มีค่ะ  บอกแล้วไงว่าอ่านเอาสบายจริงๆ

ตัวพระเอกเองช่วงแรกอาจจะดูขี้เก๊กวางท่า แต่หนึ่งในความดีของพระเอกคือสายเปย์เมีย ขนาดยังไม่ได้รู้ใจ ก็ยังเปย์ได้เปย์ดี แต่พี่ฉินอ๋องเขารวยก็ปล่อยไป นางเอกก็เลยโชคดีไปได้สามีรวย ก็ของที่นางต้องใช้ไม่ใช่มีแค่เงินก็ซื้อได้ ต้องมีความพิเศษทั้งเส้นสายด้วย

 

นางเอกที่ถูกวางคาแรกเตอร์มาให้ดูเป็นลูกสาวท่านแม่ทัพที่ไม่มีคุณสมบัติความเป็นกุลสตรีและก็คงเป็นสาวเทื้ออยู่อย่างนั้น แท้จริงแล้วก็มีส่วนบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด เพราะตัวนางเอกเองก็มีความสามารถหลากหลายดีเหมือนกัน และที่ไม่เหมือนใครดีก็คือความรู้เรื่องเครื่องหอมจนเอามาประยุกต์ใช้กับรอบตัวๆ ของนางเอกได้  แต่ที่เรียกว่ามีคุณสมบัติที่ดีมากคือการเป็นเมียที่ดี แม้จะเห็นเรื่องบางอย่างผิดสังเกตเกี่ยวกับสามีของตัวเอง ก็นิ่งและค่อยๆ หาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นจนหาทางแก้ไขด้วยตัวเองงแบบเงียบๆ ไป

 

ก็ถือว่านิสัยใจคอ และอะไรต่างๆ ของพระเอกกับนางเอกในเล่มนี้เรียกง่ายๆ ว่าศีลเสมอกันค่ะ บางทีก็มีความกวนประสาทหน้าตายได้เหมือนกัน ผัวหอบ เมียคอนกันไป ทำหน้าซื่อตาใสแอบหลอกด่าคนก็ไม่ใช่น้อย ตัวพระเอกน่ะไม่กลัวใคร ฉะต่อหน้า พูดจาไม่เข้าหูใครทั้งสิ้น นับว่าเป็นจุดเด่นที่เขาจะไม่แยแสใคร ในช่วงที่ชักมีใจ ก็ใช้นิสัยที่ทุกคนระอาในการดูแลนางเอกได้ ส่วนเมียก็ไม่ต่างกัน ทำเป็นไม่รู้ อ่อนต่อโลกหรือไม่ก็เป็นพระชายาไร้สมอง ทำตัวโง่ๆ เนียนๆ จนคนคิดไม่ถึงว่านางเอกจะซ่อนความร้ายกาจไว้ได้

 

ในแง่การอ่านเพื่อความบันเทิงอันนี้ผ่านค่ะ แต่ถ้าใครอยากได้ความเข้มข้นต้องบอกว่ายังไม่เท่าไรนะคะ ตัวเองอ่านไปก็ดีว่าไม่ได้คาดหวังจุดนั้น แต่ก็ยังมีรู้สึกบ้างว่าบางช่วงเรื่องตัดไปดื้อๆ ง่ายๆ ไม่ค่อยรู้เรื่อง ตอนแรกคิดว่าหน้าหาย แต่ก็ไม่ใช่ ประมาณว่าสรุปเรื่อง อย่างเรื่องกบฎก็มาไวเคลมไว จบแล้วจ้า ยังไม่ค่อยทันได้คิดตาม อ้าวหรือ โอเคๆ ก็ตามนั้น และก็น่าจะมีเล่มต่อด้วยเพราะตัวองค์รัชทายาทก็คงต้องมีเรื่องราวอะไรบ้าง

 

ส่วนที่ขอคอมเมนต์เพิ่ม คำผิดก็พอประมาณ แต่ที่อยากพูดคือคำราชาศัพท์ที่ใช้มีผิดบ้าง  บางคำเป็นคำราชาศัพท์สมบูรณ์อยู่แล้วไม่ต้องเติมทรงลงไปหน้าคำเช่น พระราชทาน  ก็เขียนว่า ทรงพระราชทาน  ประทับ ก็เขียนว่า ทรงประทับ คำพวกนี้เป็นราชาศัพท์สมบูรณ์  อย่างคำว่า โปรด เสวย ตรัส กริ้ว ทูล ถวาย บรรทม ประทับ เหล่านี้ไม่ต้องใส่ทรงนะคะ  คำผิดความหมายก็มีพอประมาณแต่ไม่ได้จดเอาไว้

และที่ทะแม่งๆ ก็อาจจะเป็นส่วนของความรู้สึกตัวเอง คำบางคำเป็นคำไทยมาก โดยเฉพาะตอนท้ายที่ลูกของพระเอกกับนางเอกเรียกฮ่องเต้และฮองเฮาว่า  ลุงเต้กับป้าเฮา ตอนแรกก็คิดว่าใครนะชื่อเต้กับเฮา อ๋อ ฮ่องเต้กับฮองเฮา มันก็เลยสะดุดๆ หน่อยเวลาอ่าน

 

ก็ถือว่าอ่านได้จบนะคะ อาจจะไม่ประทับใจมากสุดๆ เพราะมันพอเดาได้ เขาเขียนมาเพื่อความบันเทิงใจแบบไม่หนักหน่วงมาก แต่บอกก่อนเลยว่าใครชอบความหนักของเนื้อเรื่อง ความแน่นของพล็อตเรื่องนี้อาจจะไม่เหมาะนะคะ ไว้อ่านคั่นเวลายามเจอนิยายหน่วงๆ พอได้ค่ะ

Related posts

Leave a Comment