ขันทีเจ้าดวงใจ เฉียนเฉ่าโม่ลี่

ขันทีเจ้าดวงใจ เฉียนเฉ่าโม่ลี่

 

หากสวรรค์อยากจะส่งให้กัวอ้ายได้เดินทางย้อนกลับสู่อดีต ไยไม่ส่งให้เธอได้มาเป็นคุณหนูผู้งดงามและโชคดีไม่ได้เชียวหรือ ไฉนจึงต้องมาผจญเคราะห์กรรมของการเป็นสตรีในตระกูลซู ผู้ที่มีชีวิตอยู่เหมือนตาย ต้องหลบรี้หนีเร้นอาญาแผ่นดิน หากแต่คำกล่าวที่ว่าที่ใดคือที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดคงเป็นความจริงเช่นนั้นกระมัง เมื่อเธอต้องหนีอาญาจากวังหลวง ในกำแพงวังอันน่ากลัวก็คือที่คุ้มครองอันดีงาม

 
ความโปรดปรานที่ได้รับ ทุกอย่างที่นับว่าเป็นยอดของแผ่นดินทุกอย่างล้วนตกอยู่ในมือหวงไท่ซุนเช่นเขา และไม่เคยปรากฏว่ามีผู้ใดจะอาจหาญล่วงเกินเขาได้ คงยกเว้นแต่เพียงนางกำนัลน้อยนางหนึ่ง และในความไร้เดียงสาที่ปะปนด้วยความสดใสนั้น จูจันจีก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะได้ต้องนางมาเป็นสมบัติประจำกาย หากแต่ทุกอย่างกลับแตกสลายลงเพียงเพราะไม่ใช่นาง หากเป็นนาย เพราะชูรื่อหรือกัวอ้ายกลับกลายเป็นขันทีน้อยต่างหาก

 
การเลือกที่จะเข้ามาอยู่ในวังหลวงก็เต็มไปด้วยอันตรายมากพอแล้ว และจะให้กัวอ้ายไปอยู่ข้างกายจูจันจีนั้นคงไม่ใช่ความคิดที่ดีอย่างแน่นอน บุรุษที่เก่งกาจและเฉลียวฉลาดเช่นนั้นมีหรือจะจับไม่ได้ว่าเธอเป็นสตรีไม่ใช่บุรุษ หากแต่ไม่ว่าจะทำเช่นไรเธอก็ไม่อาจดึงดันในการหลบเลี่ยงบัญชาจากผู้ที่เกือบจะอยู่เหนือทุกคน หากอยู่ใต้บุรุษเดียว และอีกหนึ่งสิ่งที่กัวอ้ายไม่อยากยอมรับว่า หากได้ใกล้ชิด หัวใจของเธออาจจะพลั้งเผลอไปกับจูจันจีไปได้

 
เพราะอะไรจึงนับเป็นความเลวร้ายที่สุดในชีวิต สตรีทั่วแผ่นดินหากเขาปรารถนามีหรือจะไม่ได้ครอบครอง แต่หัวใจของเขากลับปักใจกับบุรุษหนึ่งซ้ำยังเป็นขันทีประจำกายเขาเสียอีก และไม่ว่าจะตัดใจเพียงใด หาเหตุผลประการใดก็ไม่อาจตัดใจจากชูรื่อได้ แต่ในยามที่จูจันจีปลงใจและยอมรับในความรักต้องห้ามนี้ ความจริงกลับปรากฎว่า เธอไม่ใช่ขันที หากแต่ต้องเร้นกายในคราบบุรุษไม่เต็มตัวเช่นนี้ และเพื่อการใดเป็นสิ่งที่เขาต้องค้นหา

 
ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะเหมือนคลี่คลายไปในทิศทางที่ดี ความลับไม่ใช่ความลับอีกต่อไป แต่อย่างไรสตรีสกุลซูก็ไม่อาจอยู่ร่วมกับราชสกุลได้ และเธอเองต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม แม้จะต้องประหัตประหารหัวใจตัวเองและจูจันจีเท่าไรก็ต้องยอมทำ แต่ความรักนั้นเหมือนโคถึก ยังห้ามก็ยิ่งเตลิดจนไม่อาจควบคุมได้ คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามแต่ที่หัวใจปรารถนา แม้จะรู้ดีว่าจุดจบของมันไม่มีวันที่จะงดงามได้เลย

 
รู้ดีว่ารักนี้ไม่ว่ากัวอ้ายจะเป็นใคร ชูรื่อ ขันทีหนุ่มรูปงาม ซูลี สตรีเดียวผู้ครองใจ และเขาเองคือหวงไท่ซุนที่มีอำนาจแค่ไหน แต่ก็ดูเหมือนไร้หนทางได้ในการครองคู่ เพราะเหตุใดกันสวรรค์จึงได้ส่งบทพิสูจน์ความรักอันหนักหน่วงนี้ให้เขา และนี้คือสิ่งที่จูจันจีคิดได้เพียงว่า หากเขาไม่ได้เป็นจูจันจี ไม่ได้เป็นหวงไท่ซุน วันนั้นทางรักคงเปิดออกให้ทั้งเขาและเธอได้ครองคู่อยู่ด้วยกันชั่วฟ้าดินสลาย

 

คอมเมนต์นะคะ

 

ยังไม่ได้เขียนรีวิวยาวเล่มล่าสุดของเฉียนเฉ่าโม่ลี่แต่เราขอข้ามมาเขียนเล่มนี้เลยแล้วกันนะคะสำหรับขันทีเจ้าดวงใจ ตอนแรกที่เห็นชื่อเรื่อง นึกว่าพระเอกจะเป็นขันทีปลอมๆ เสียอีก แต่พออ่านจริงตัวนางเอกต่างหากที่ต้องอยู่ในตำแหน่งขันทีต่างหาก ปริศนาว่าอะไร ทำไมจึงต้องเป็นเธอที่อยู่ในฐานะนี้ ต้องไปอ่านกันค่ะ

 
เป็นแนวข้ามภพข้ามชาติ สิงสู่ร่างและวิญญาณตามธรรมเนียมนิยายจีนที่แสนจะฮิต (แต่หลังๆ ก็มีเบื่อๆ กันไปหลายเล่มละ) นางเอกที่เป็นนศ.แพทย์หลงชาติภพ และมันก็มีส่วนช่วยนางเอกหลายหน เธอไปอยู่ในร่างของทายาทคนเดียวของตระกูลที่เหลือรอดจากการตามฆ่าล้างตระกูล อันเนื่องมาจากความเชื่อบางอย่างที่สุดท้ายเพราะการกระทำนี้นั่นเองที่ส่งผลให้ความเชื่อและคำทำนายนั้นเป็นเรื่องจริง นางเอกที่ต้องหนีตายไป ใช้ชีวิตแบบเหมือนไม่มีจุดหมายจะตายวันไหนก็ไม่รู้ สุดท้ายก็ต้องหนีเข้าวังไปเป็นขันที ที่ต้องบอกว่าทุกอย่างมันประจวบเหมาะให้เธอได้รอดพ้นการจับผิดมาได้

 
และการเริ่มเป็นขันทีก็เสมือนการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่จะนำพาไปสู่ชะตากรรมชีวิตที่ยุ่งเหยิงและหลากหลายรสชาติเกินกว่าจะคาดคิด ตลก ดรามา หน่วงลึกในใจ ความรักที่ทั้งหวานและขม บทสรุปของเรื่องราวของคนสองที่อยู่ในวังวนรักต้องห้ามตลอดชีวิต

 
เชื่อว่านี้อ่านคำโปรยไปคำถามแรกเลยคือ พี่คะ มันจบเศร้า จบตายจาก จบพลัดพรากหรืออย่างไร พอดีว่ามันอยู่ในหัวมากกว่ารักไม่ได้จบแบบพระเอกกับนางเอกตายจากกันไปเพื่อไปรอพบกันที่ทางช้างเผือกหรืออะไรอย่างไร คือได้อยู่ด้วยกันค่ะ แต่หน่วงลึกในใจ อึนๆ ไปกับเรื่องราวรักของคนทั้งคู่ แต่จะบอกว่านี้อ่านไป ถ้าให้จบแล้วตายจากกันก็รับได้เลยนะคะ เพราะทางรักมันส่งเสริมให้เป็นแบบนั้น หาทางลงแทบไม่ได้ ยังไงก็ไม่เจอ ตายจากกันแล้วมาเจอกันในชาติดีกว่าไหมพี่ ดังนั้นถ้าถามว่าจบดีไหม จบไม่ตายจากค่ะ แต่ดีแค่ไหน อันนี้แล้วแต่คนอ่านว่าชอบการจบแบบไม่ตามขนบ มีหักมุมเล็กๆ ให้ความซาดิสม์หน่อยๆ หรือเปล่า ซึ่งรีวิวนี้น่าจะสปอยส์เอาการเลยนะคะ ใครไม่ชอบกรุณากดปิดตั้งแต่ตรงนี้นะคะ

 
อย่างที่บอกว่านางเอกนี้เป็นสตรีข้ามภพกันอีกคน แต่สวรรค์คือใจร้าย ทำไมไม่ส่งมาให้เป็นสาวงามที่ไม่ต้องมาพร้อมเคราะห์หนักขนาดนี้ ตื่นมาแทนที่จะได้นอนสวยๆ แต่ต้องหนีราชภัยกันหัวซุกหัวซุน ปากกัดตีนถีบกันไป เรียกว่าแทบจะตลอดชีวิตของการหลงภพมา นางเอกเจอความหนักหน่วงมาตลอด เป็นเรานี้ขอกลับมาชาติเดิมได้ไหม ชีวิตดีกว่ากันเยอะเลย ไม่ได้ร้องขอที่จะไป ไหงยัดเยียดแพ็กเกจสุดหินมาให้เราเนี่ย

 
ถึงแม้จะดีหน่อยตรงที่งานนี้พระเอกเขารักนางเอกมาก รักคนเดียวชนิดไม่แลเหลียวเมียที่แต่งเข้ามาเลย จนโดนนินทาว่าเป็นพวกชอบตัดแขนเสื้อ (คนอ่านงานจีนต้องเข้าใจ) แถมหนักกว่าตรงที่พี่ท่านเล่นรักขันทีด้วย ซับซ้อนกว่าปกติอีก แต่ก็ใช่ว่าการเป็นคนรักพระเอกจะสุขสบายดีงาม เพราะยิ่งสูงศักดิ์ยิ่งหนักหนา รักมาก ก็เจอเรื่องหนักกันไป หัวจะหลุดจากบ่าวันไหนก็ไม่รู้ ทั้งฮ่องเต้ที่จับตามอง คนแวดล้อมอีกมากมาย ความริษยาแก่งแย่งชิงดีกันอีก แก่ก่อนวัยกันพอดี แถมพระเอกเป็นพวกองค์ชายที่เอาแต่ใจประการหนึ่งด้วย แม้จะรักมากแต่ก็ติดความเป็นผู้ชายแบบโบราณมีความเผด็จการตัวพ่อ นางเอกของเราก็เลยสะบักสะบอมพอสมควร บอกแล้ว ทำไมสวรรค์ช่างใจร้ายกับนางเอกขนาดนั้นก็ไม่รู้

 
เรื่องนี้น่ะมีสองเล่ม อารมณ์ในการอ่านเล่มแรกช่วงต้นๆ จะมาในแนวตลกๆ หน่อย อาจจะมีช่วงลุ้นกับนางเอกเรื่องหนีภัยไปบ้าง แต่การเข้าวังแรกๆ ของนางเอกจะเป็นอะไรที่สดใสอยู่ เพราะนางเอกเป็นขันทีปากหวาน เอาอกเอาใจคนอื่นจนเป็นคนโปรดของหลายตำหนัก ชีวิตก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนัก ถ้าชะตาเริ่มพลิกดวงเริ่มจะเข้าเกณฑ์ราหูอมจันทร์ ตั้งแต่ไปถูกตาต้องใจพระเอกเข้า และจะเริ่มหนักตอนถูกพระเอกพาเข้าตำหนักไป ชะตารักรุนแรงนัก และพอเข้าเล่มสอง ดรามากันมาเลย ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน จะว่าไปนี้สงสารนางเอกมากๆ ถ้าพระเอกไม่ใช่หลานฮ่องเต้ที่รักมากขนาดนี้คงจะไม่เจอภาวะบีบคั้นกันมากมาย แต่เลือกคนที่รักไม่ได้ก็ต้องรับชะตาไป

 
เนื้อเรื่องมีความหน่วงในใจที่จะทำยังไงให้ลงเอยกันได้ ตอนแรกว่าอยู่ในคราบขันทีก็ยากแล้ว พอความลับเปิดว่านางเอกเป็นผู้หญิงคือก็ยากอีก เพราะสกุลนางเอกนี้โดนประกาศเลยว่าเจอต้องฆ่า ห้ามให้เชื้อพระวงศ์แต่งงานด้วย จะหาหนทางอะไรก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ พอจะหาทางลงให้กับชีวิตรักในตอนท้าย ก็ยังไม่ได้อีก ความรักคือยาขมอย่างแท้จริง แต่ถ้าให้เทียบกับร้ายตรึงรัก เล่มก่อนหน้านั้นนะคะ เล่มนี้เข้มข้นกว่า เหมาะกับสายที่ชอบความหน่วงใจแต่ไม่ถึงกับขมปี๋ เพราะพระเอกกับนางเอกรักกันมาก แต่มันมีอะไรขวางทางตลอด จนสุดท้ายนี้ละถึงได้มีทางลงที่แม้ไม่สวยงามเท่าไร แต่ก็ดีที่สุด

 
ซึ่งบอกเลยว่าตอนจบนี้มันไม่สุขแบบสุดๆ เพราะยังทิ้งปมในใจอะไรไว้ให้เราสงสารชะตากรรมในครอบครัวนี้ พระเอกต้องเลือกทำในสิ่งที่ไม่ได้อยากทำ แต่เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรได้ เหมือนต้องเลือกเพียงหนึ่งคนที่รักที่สุด และทอดทิ้งอีกความรักให้สูญเสียเขาไปตลอดกาล เหมือนพระเอกใจดำแต่มันทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ คือก็นึกหาทางออกไม่เจอด้วย จะบอกความจริงมันก็ไม่ใช่อีก ส่วนนางเอกจะว่าไปการอยู่ในภาวะแบบนี้ก็อาจจะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับผู้หญิงที่ผ่านเรื่องเลวร้ายมาตลอด ก็อย่างที่บอกว่าละว่าได้ข้ามภพมาแต่มาพร้อมชะตาที่หนักหน่วงเกินไป

 
ในภาพรวมเรื่องนี้ถือว่าดีนะคะ ไม่หวานไป ขมพอควร ยิ่งตอนจบนี้ ไม่ชอบแบบนี้เท่าไร แต่ถือว่ามันก็ควรจบลงแบบนี้นะ อยู่ด้วยกันแบบครอบครัวสุขสันต์แต่มีเรื่องหน่วงใจทิ้งไว้ แต่ส่วนที่อาจจะรู้สึกมากกว่าตอนจบคือ การสร้างตัวละครมาแล้วทอดทิ้งไม่ไยดีมากกว่า ทั้งตัวพ่อบุญธรรมนางเอกที่ อยากจะให้หายก็หายไปเลย ไม่พูดถึงเลยว่ารู้สึกยังไงที่จู่ๆ นางเอกก็หายไปดื้อ แบบไร้ร่องรอย แล้วมิหนำซ้ำ พอมีคนมาถามหาประวัตินางเอกก็กลับเล่าให้ฟัง ชนิดที่ทำไมถึงกล้าเล่า ควรมีสักฉากที่คนไปตามประวัตินางเอกแล้วมาเจอกัน บอกกล่าวเล่าความว่านางเอกมีชีวิตแบบไหน หรืออะไรให้เห็นพ่อบุญธรรมนางเอกมีปฏิกิริยาเช่นไรบ้างกับตัวนางเอก สุขสบายดีไม่ต้องห่วงใย คืออยากจะไร้บทบาทก็หายไปดื้อๆ

 
เพื่อนสนิทนางเอกที่จากคนดีกลายเป็นคนร้าย คือมันไม่แปลกในการเปลี่ยนนิสัย แต่ที่งงคือ บทแกจะมีบทก็มี อยากจะไปก็ไป คือหายไปรอบแรกก็อนุมานได้อย่างหนึ่ง แต่ฮีก็ฟื้นคืนมีบทบาทอีกครั้งพร้อมกับความมุ่งมั่นว่าจะทำลายล้างนางเอก อุตส่าห์เอาตัวไปอยู่ในจุดที่ทำลายนางเอกได้ แต่แล้วแกก็หายไปอีก เสมือนไม่เอาละ เงินค่าตัวหมด พอๆ ไม่ต้องมีบทเดี๋ยวงบประมาณเพิ่ม พี่คะ ถ้าพี่จะให้อีตานี้ไม่มีความหมายอะไร พี่ให้มันออกไปจากวังหลวงได้ตั้งแต่รอบก่อนแล้ว ไม่สงสัยแล้ว จะเรียกมันกลับมาทำให้งงคะ นึกว่าอ่านข้าม ก็ไม่ข้ามนะ แต่พี่คนเขียนนี้ละข้ามหายไปเฉยๆ

 
คือจะมีแนวๆ ตัวละครที่สร้างมาแล้วหายไปอีกตัวสองตัว ซึ่งเป็นอะไรที่งงมาก ถ้าไม่ต้องการให้มีความสำคัญอะไรหรือมีบทอะไร อย่าพยายามทำให้ตัวประกอบธรรมดามันเด่นมาเลย เหมือนเก็บปมได้ไม่ครบทุกตัว

 
แต่ถ้าไม่มีตรงจุดนี้ สำหรับขันทีเจ้าดวงใจสนุกในแบบที่ไม่ต้องคาดหวังกับความหวานบาดใจ คือมันมาพร้อมน้ำตา ความลุ้นกันไปตลอดว่าว่าที่รัชทายาทและขันทีรูปงามจะลงเอยอย่างไร ตอนจบคือเหนือความคาดหมายไปพอควรเลย คิดว่าต้องจบแบบตามธรรมเนียมแหงๆ แต่ไม่ใช่ ไปตามความจริงของเรื่องที่มันควรจะเป็น ไม่สุขล้น แต่ก็ไม่เศร้าจนน้ำตาท่วมจอ แล้วแต่ว่าคนอ่านจะชอบระดับความหวานแบบไหนในการอ่านนิยาย แต่เนื้อหาระหว่างทางนี้ถือว่าเข้มข้นดีเชียวละคะ ลุ้นดีว่าจะทำยังไงดีกับการแก้ปัญหาของพระเอก ที่มันมีอีกสิ่งที่บังคับอยู่คือประวัติศาสตร์ที่มีตัวตนจริงอยู่ด้วยส่วนหนึ่ง จะให้หลุดพ้นจากกรอบตรงนี้ก็ไม่ได้ ต้องอิงเรื่องประวัติศาสตร์ไปด้วย เลยเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เส้นเรื่องราวรักของพระเอกและนางเอกเป็นแบบนี้ ก็เหมือนกับที่กล่าวไปข้างต้นว่า ถ้าคนเราไม่ได้หวาดกลัวคำทำนายจนลงมือมาทำลายล้างบ้างสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ชะตาของพระเอกกับนางเอกอาจจะไม่ได้เป็นแบบนี้ก็ได้ แต่มันถูกผูกไว้กับเรื่องในประวัติศาสตร์แล้ว ซึ่งนักเขียนก็บิดจากตรงนี้มาใช้ทำให้เป็นนิยายได้เรื่องหนึ่งถือว่าทำออกมาได้ดี และถ้าอ่านรีวิวแล้วไม่แน่ใจ ควรลองค่ะ เพราะบางคนก็ชอบนิยายแนวนี้ บางคนอาจอยากได้หวานกว่านี้ ก็ต้องลองดูนะคะ

 
ปล. ตอนอ่านไปไม่รู้เลยว่าชายาของพระเอกที่แต่งเข้ามานางเอกคือสตรีที่ถูกมัดเท้า เป็นหญิงสูงศักดิ์ที่เป็นระดับเท้าบัวทองคำเสียด้วย เป็นผู้หญิงที่มีค่าตัวสูงมากเลย เท้าเล็กแบบผู้หญิงมีชาติตระกูล แต่นางเอกไม่ถูกมัดเท้าเลยเป็นสาวเท้าใหญ่กันไป ก็เลยทำให้ปลอมตัวเป็นขันทีแล้วไม่ถูกจับได้ไป ตอนอ่านเจอตื่นตาตื่นใจมาก เพราะตอนไปเที่ยวไปเห็นรองเท้าบัวทองคำของจริงที่เขาเอามาจัดโชว์ มันเล็กมาก มากจนคิดว่ารองเท้าสำหรับเด็กมากกว่า

Related posts

Leave a Comment